Historia islame nuk është vetëm kronikë ngjarjesh, por histori shpirtrash që u flijuan për të vërtetën. Në mesin e këtyre shpirtrave të përzgjedhur, Zonja Zejneb bint Ali (Paqja qoftë mbi të) qëndron si një shtyllë e palëkundur e besimit, moralit dhe vetëdijes hyjnore. Ajo nuk mbajti shpatë në fushën e betejës, por mbajti mbi shpatulla peshën e ruajtjes së Islamit, pas rënies së dëshmorëve të Qerbelasë.
Martirizimi i saj nuk është vetëm fund i një jete, por kurorëzim i një misioni që filloi në shtëpinë e shpalljes dhe u plotësua në skenën më të dhimbshme të historisë.
Kur’ani na mëson se:
“Allahu zgjedh nga robërit e Tij kë të dojë.” (Sure El-Haxh, ajeti 75)
Zonja Zejneb ishte nga këta të zgjedhur, sepse jeta e saj u shndërrua në dëshmi të gjallë se besimi i vërtetë provohet në sprova, ndërsa madhështia e njeriut matet me qëndrimin përballë padrejtësisë.
————————————————————
Në historinë e Islamit ekzistojnë personalitete që nuk u njohën thjesht për jetën e tyre, por për misionin hyjnor që bartën mbi shpatulla. Ajo, e bija e Imam Aliut dhe e Fatime Zahrasë (Paqja qoftë mbi ta), mbesa e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), është një nga figurat më të ndritura të Ehli Bejtit dhe një simbol i përjetshëm i besimit, qëndresës dhe vetëdijes islame.
Ajo u formua në shkollën e shpalljes dhe u rrit në një shtëpi ku morali ishte adhurim, durimi ishte besim dhe e vërteta ishte amanet hyjnor. Kjo origjinë e pastër nuk ishte vetëm nder, por përgjegjësi e madhe, sepse ajo ishte e destinuar të mbante barrën e mbrojtjes së së vërtetës në momentin kur shpatat do të heshtnin, por gënjeshtra do të fliste fort.
Zonja Zejneb (Paqja qoftë mbi të) nuk ishte thjesht dëshmitare e tragjedisë së Qerbelasë, por ruajtësja e mesazhit të saj. Pas rënies së Imam Husejnit (Paqja qoftë mbi të) dhe shokëve të tij, ishte fjala e saj ajo që e mbajti gjallë Islamin e pastër. Ajo u shndërrua në zërin e së vërtetës që sfidoi tiraninë, në ndërgjegjen e gjallë që e demaskoi padrejtësinë dhe në shtyllën morale që nuk u thye as në robëri.
Morali i Zonjës Zejneb ishte pasqyrë e shpirtit të saj të lartë. Ajo ishte mishërim i durimit aktiv, jo i heshtjes së dobët, por i qëndrimit të fortë përballë padrejtësisë. Në momentet më të errëta të jetës së saj, kur humbi vëllezërit, bijtë dhe të dashurit e saj në Qerbela, ajo nuk u rrëzua shpirtërisht, sepse zemra e saj ishte e lidhur fort me Allahun. Fjalët e saj të pavdekshme përballë tiranisë: “Nuk pashë gjë tjetër veçse bukuri”, janë dëshmi e një shikimi hyjnor, ku sprova nuk shihet si humbje, por si rrugë drejt kënaqësisë së Allahut.
Në oborrin e Jezidit, ku shumë shpirtra u thyen nga frika dhe heshtja, Zonja Zejneb qëndroi drejt, me fjalë që tronditën themelet e pushtetit tiranik. Morali i saj nuk ishte kompromis, por besnikëri absolute ndaj parimeve hyjnore, edhe kur çmimi ishte robëria, dhimbja dhe përqeshja. Ajo nuk u përkul para pushtetit, sepse frika e saj e vetme ishte Allahu, dhe kjo e bëri të lirë edhe në zinxhirë.
Një nga dimensionet më të thella të personalitetit të saj ishte durimi i ndërgjegjshëm dhe i ndriçuar nga besimi. Ajo pa me sytë e saj trupat e copëtuar të të dashurve në rërën e Qerbelasë, pa foshnjën Ali Asgar pa jetë dhe Imam Husejnin (Paqja qoftë mbi të) të shtrirë i vetëm. Megjithatë, ajo e kuptoi se kjo sakrificë ishte çmimi për ruajtjen e fesë së gjyshit të saj. Prandaj durimi i saj u shndërrua në akt adhurimi dhe dhimbja në dritë.
Adhurimi i Zonjës Zejneb (Paqja qoftë mbi të) ishte shtylla e forcës së saj shpirtërore. Transmetimet nga Ehli Bejti tregojnë se ajo ishte e përkushtuar ndaj namazit, lutjes dhe lidhjes së vazhdueshme me Allahun. Madje, edhe në netët e robërisë, kur trupi i saj ishte i lodhur dhe shpirti i plagosur, ajo nuk e braktisi namazin e natës.
Ky adhurim nuk ishte thjesht ritual, por lidhje e gjallë me Zotin, burim force, qartësie dhe guximi për të vazhduar misionin e saj hyjnor.
Zonja Zejneb ishte gjithashtu një grua e dijes dhe vetëdijes së thellë. Imamët e Ehli Bejtit e kanë përmendur si “alimah”, e ditur pa mësues, sepse drita e dijes së saj buronte nga zemra e lidhur me shpalljen. Ajo nuk foli nga emocionet, por nga njohja e thellë e fesë dhe realitetit shoqëror.
Fjalimet e saj në Kufe dhe Damask janë shembull i një retorike hyjnore, ku e vërteta thuhet qartë, pa frikë dhe pa zbukurime, duke e shndërruar robërinë fizike në fitore morale dhe historike.
Pozita e lartë që Zonja Zejneb fitoi tek Allahu nuk erdhi rastësisht. Ajo ishte fryt i pastërtisë shpirtërore, sakrificës së pakushtëzuar dhe besnikërisë absolute ndaj Imametit. Ajo nuk kërkoi lavdi tokësore, as hakmarrje personale, por vetëm kënaqësinë e Allahut. Prandaj Allahu e ngriti emrin e saj dhe e bëri simbol të përjetshëm të së vërtetës.
Martirizimi i Zonjës Zejneb (Paqja qoftë mbi të) nuk është thjesht ndarje nga kjo botë, por kurorëzim i një jete të shkrirë plotësisht për Zotin. Ajo jetoi si mbrojtëse e Islamit dhe u largua nga kjo botë si dëshmitare e përjetshme e së vërtetës. Sot, kujtimi i saj nuk është vetëm histori apo emocion, por thirrje morale për çdo besimtar që të qëndrojë i drejtë, të mos heshtë përballë padrejtësisë dhe ta lidhë çdo sprovë me Allahun.
Zonja Zejneb (Paqja qoftë mbi të) mbetet shembull i përjetshëm i gruas besimtare që, me moral, adhurim dhe qëndresë, arriti një pozitë ku emri i saj përmendet me nder në tokë dhe me mëshirë në qiell. Përmes saj kuptojmë se madhështia e vërtetë nuk qëndron në pushtet apo rehati, por në besnikërinë ndaj Allahut edhe kur çmimi është vetë jeta.
Zonja Zejneb bint Ali (Paqja qoftë mbi të) është një nga ato figura të rralla që përmbledh në vetvete origjinën e pastër, moralin e palëkundur, durimin e ndriçuar nga besimi, adhurimin e thellë dhe dijen që shndërrohet në udhëzim për shoqërinë. Cilësitë e saj nuk janë thjesht virtyte personale, por model hyjnor për çdo besimtar që kërkon ta ndërtojë jetën mbi besim, moral dhe përgjegjësi.
- Rritja në shkollën e shpalljes
Zonja Zejneb (Paqja qoftë mbi të) lindi në shtëpinë ku zbriste shpallja, ku Kur’ani nuk ishte vetëm libër, por jetë e përditshme. Ajo ishte bija e Imam Aliut (Paqja qoftë mbi të), simbolit të drejtësisë dhe urtësisë, dhe e Fatimes Zahra (Paqja qoftë mbi të), zonjës së grave të botëve. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) e bekoi lindjen e saj dhe e quajti “Zejnab”, emër që mbart kuptimin e bukurisë, fisnikërisë dhe forcës shpirtërore.
Kur’ani thotë:
“Vërtet Allahu dëshiron ta largojë papastërtinë nga ju, o Ehli Bejt, dhe t’ju pastrojë plotësisht.” (Sure El-Ahzab, ajeti 33)
Ky ajet përfshin edhe Zonjë Zejneb, e cila u formua shpirtërisht në këtë pastërti hyjnore dhe u përgatit që herët për një mision të jashtëzakonshëm.
- Morali i saj: dinjitet që nuk u përkul
Morali i Zonjës Zejneb ishte moral i Kur’anit. Ajo ishte e drejtë, e sinqertë dhe e palëkundur në parime. Kur u përball me pushtetin tiranik, ajo nuk kërkoi mëshirë, sepse dinjiteti i saj buronte nga Allahu, jo nga njerëzit. Në oborrin e Jezidit, ajo u shndërrua në zërin e ndërgjegjes njerëzore dhe në pasqyrën që ia tregoi tiranisë fytyrën e saj të vërtetë.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Mos u ligështoni dhe mos u pikëlloni, sepse ju jeni më të lartët nëse jeni besimtarë.” (Sure Ali Imran, ajeti 139)
Zonja Zejneb e jetoi këtë ajet plotësisht: robëreshë në formë, por e lirë në shpirt, me fjalë që lindnin nga besimi i thellë dhe morali i papërlyer nga frika.
- Durimi i saj: adhurim i gjallë
Durimi i Zonjës Zejneb nuk ishte pasiv, por durim i vetëdijshëm dhe aktiv. Ajo pa me sytë e saj rënien e Imam Husejnit (paqja qoftë mbi të), humbi bijtë, vëllezërit dhe familjarët e saj, por nuk e humbi lidhjen me Allahun, sepse e dinte se kjo sakrificë ishte për ruajtjen e fesë së gjyshit të saj.
Kur’ani thotë:
“Vërtet Allahu është me durimtarët.” (Sure El-Bekare, ajeti 153)
Kur ajo tha: “Nuk pashë gjë tjetër veçse bukuri”, ajo dëshmoi një nivel besimi ku sprova shndërrohet në mjet afrimi tek Allahu, dhe durimi bëhet adhurim.
- Adhurimi i saj: forca e padukshme
Nga Ehli Bejti transmetohet se Zonja Zejneb (Paqja qoftë mbi të) nuk e la namazin e natës, madje as në netët e robërisë. Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) e përshkruan atë si “alimah, jo e mësuar nga askush”, sepse dija dhe adhurimi i saj buronin nga lidhja e drejtpërdrejtë me Allahun.
Kur’ani thotë:
“Ata që ngrihen natën duke u falur, duke kërkuar mëshirën e Zotit të tyre.” (Sure Edh-Dharijat, ajeti 18)
Namazi i saj ishte burim force, qartësie dhe guximi, përmes të cilit ajo e shndërroi dhimbjen në mision dhe robërinë në fitore morale.
- Pozita e saj tek Allahu dhe martirizimi
Pozita e Zonjës Zejneb tek Allahu u ndërtua mbi besnikëri absolute dhe sakrificë të heshtur. Ajo nuk kërkoi shpërblim nga njerëzit, por nga Allahu, dhe për këtë arsye Allahu e ngriti emrin e saj dhe e bëri simbol të përjetshëm të së vërtetës.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Mos i konsideroni të vdekur ata që janë vrarë në rrugën e Allahut; ata janë të gjallë tek Zoti i tyre.” (Sure Ali Imran, ajeti 169)
Martirizimi i saj është dëshmi se ajo jetoi dhe vdiq për Allahun, duke e përmbushur misionin e Qerbelasë deri në fund.
Ta ndjekim Zonjën Zejneb (Paqja qoftë mbi të) do të thotë të mos heshtim përballë padrejtësisë, të mos e shesim të vërtetën për rehati dhe ta ndërtojmë jetën mbi besim dhe moral. Ajo na mëson se gruaja besimtare nuk është e dobët, por shtyllë e shoqërisë dhe mbrojtëse e së vërtetës.
Në një botë ku e vërteta shpesh relativizohet, Zonja Zejneb na kujton se e vërteta është amanet hyjnor. Ndjekja e saj është rrugë drejt dinjitetit, dritës dhe kënaqësisë së Allahut. Prandaj, përkujtimi i saj nuk është vetëm lot, por angazhim për të jetuar me moral, adhurim dhe qëndresë, ashtu si ajo jetoi dhe u përjetësua.