– Pjesa e katërt
Haxhi si faktor uniteti: Madhështia e ndjenjës së unitetit
Haxhi është shfaqje e unitetit dhe bashkimit të myslimanëve. Fakti që Allahu i Lartësuar i fton të gjithë myslimanët, secilin prej tyre që ka mundësi, të vijnë në një vend të caktuar dhe në një kohë të caktuar, dhe i mbledh ata për disa ditë e net pranë njëri-tjetrit në veprime dhe lëvizje që simbolizojnë bashkëjetesën, rregullin dhe harmoninë, ka si një nga ndikimet e para të qarta përhapjen e ndjenjës së unitetit dhe bashkësisë te secili prej tyre.
Kjo i bën ata të njohin madhështinë dhe fuqinë e bashkimit të myslimanëve, dhe e mbush mendjen e secilit prej tyre me ndjenjën e madhështisë. Me një ndjenjë të tillë madhështie, edhe sikur një mysliman të jetonte i vetëm në një të çarë mali, nuk do të ndihej i vetmuar.
Falë ndjenjës së kësaj të vërtete, myslimanët në të gjitha vendet islame fitojnë guximin për t’u përballur me kampin e armiqësisë ndaj Islamit, domethënë me hegjemoninë politike dhe ekonomike të botës kapitaliste, me agjentët, ndjekësit, kurthet dhe trazirat e saj. Magjia e poshtërimit, arma e parë që kolonizatorët perëndimorë përdorin kundër popujve që sulmojnë, nuk do të ketë më efekt mbi ta.
Falë kësaj ndjenje madhështie, qeveritë myslimane mbështeten te popujt e tyre dhe e ndiejnë veten të panevojshme për t’u mbështetur te fuqitë e huaja. Kështu nuk shfaqen këto ndarje katastrofike mes popujve myslimanë dhe aparateve të tyre qeverisëse.
Për shkak të kësaj ndjenje uniteti dhe bashkësie, dredhitë e kolonializmit të djeshëm dhe të sotëm, kam parasysh ringjalljen e ndjenjave të skajshme nacionaliste, nuk do të jenë më në gjendje të krijojnë këto ndarje të gjera dhe të thella mes popujve myslimanë.
Në vend të kësaj, identitetet arabe, persiane, turke, afrikane dhe aziatike, në vend që të jenë rivalë dhe kundërshtarë të identitetit të tyre të vetëm islam, do të bëhen pjesë e këtij identiteti dhe dëshmi e gjerësisë dhe madhështisë së tij.
Dhe në vend që çdo identitet kombëtar të shndërrohet në mjet dhe pretekst për të zhdukur ose poshtëruar identitetet e tjera kombëtare, ai do të bëhet mjet për të përcjellë veçoritë pozitive historike, etnike dhe gjeografike te kombet e tjera islame.
Kuptimi i këtij tubimi madhështor
Megjithëse në Islam ekzistojnë adhurime shoqërore, si namazi me xhemat, namazi i xhumasë dhe namazi i Bajramit, megjithatë ky tubim madhështor, haxhi, dhe kjo qendërzim që i jepet përmendjes së Allahut dhe teuhidit të Tij, si dhe thirrja e të gjithë myslimanëve nga horizontet e botës islame drejt një vendi të vetëm, kanë shumë kuptime.
Që i gjithë umeti islam, pavarësisht dallimeve në gjuhë, raca, zakone, trashëgimi, tradita, shije dhe medhhebe, të jetë i ngarkuar të mblidhet në një vend të vetëm dhe të kryejë veprime të posaçme që nuk dalin nga korniza e adhurimit, përgjërimit, përmendjes së Allahut dhe drejtimit kah Ai, kjo ka një kuptim shumë të madh.
Prej kësaj bëhet e qartë se, sipas këndvështrimit të Islamit dhe vizionit islam, bashkimi i zemrave dhe shpirtrave nuk është i rëndësishëm vetëm në fushën e politikës dhe xhihadit, por edhe drejtimi kah dera e Shtëpisë së Allahut, afërsia e zemrave, trupave dhe shpirtrave pranë njëri-tjetrit, kanë rëndësi të veçantë. Prandaj Allahu i Madhëruar thotë në Kur’an: “Kapuni të gjithë fort pas litarit të Allahut.”
Kapja e shpërndarë pas litarit të Allahut nuk sjell dobi. Fjala “të gjithë” është detyra kryesore. Kapuni së bashku pas litarit të Allahut dhe mbahuni së bashku pas mësimeve, edukimit dhe udhëzimit hyjnor.
Tubimi është i rëndësishëm: zemrat së bashku, shpirtrat së bashku, mendimet pranë njëri-tjetrit dhe trupat pranë njëri-tjetrit.
Tavafi që kryeni, kjo lëvizje rrethore rreth një pike të caktuar, është simbol i lëvizjes së myslimanëve rreth boshtit të teuhidit. Të gjitha veprat tona, hapat tanë dhe përpjekjet tona duhet të sillen rreth boshtit të njëshmërisë së Allahut dhe drejtimit kah Qenia e shenjtë hyjnore. Ky është mësim për të gjithë jetën.
Keqpërdorimi i mjetit të unitetit
Sa padrejtësi e madhe është që dikush ta përdorë këtë mjet uniteti për të përhapur përçarje dhe ndarje. Ky është një mesazh për të gjithë, jo vetëm për atë mendimtar selefi fanatik që qëndron në Medine dhe fyen shenjtëritë e shiitëve; përkundrazi, është një mesazh për të gjithë.
Përgjegjësit e haxhit, drejtuesit e karvaneve të haxhinjve dhe dijetarët fetarë që i shoqërojnë ata, duhet të kenë kujdes që këtë mjet uniteti të mos e shndërrojnë në mjet përçarjeje dhe të mos i mbushin zemrat me urrejtje e mllef kundër njëri-tjetrit.
Cilat janë ato gjëra që e mbushin zemrën e shiitit me mllef ndaj vëllait të tij mysliman jo-shiit, dhe zemrën e sunitit me urrejtje ndaj vëllait të tij mysliman shiit? Shikoni cilat janë këto gjëra. Duhet të njihen dhe të hidhen poshtë.
Haxhi nuk duhet të shndërrohet në mjet për krijimin e urrejtjes dhe ndarjeve, ndërkohë që ai është mjet për harmoni, unitet dhe bashkim të zemrave, qëllimeve dhe vendosmërive në botën islame. Njohja e kësaj çështjeje dhe e shembujve të saj kërkon një shkallë të lartë saktësie dhe vetëdijeje.
Pengimi i rrugës së unitetit
Ata që gjatë ceremonive të haxhit punojnë për të përhapur mosmarrëveshje, për të ndezur trazira dhe për të përhapur mendimet e tyre të imagjinuara, bestyte dhe të ngurta, janë gishta të arrogancës botërore, qofshin të vetëdijshëm për këtë apo jo, që e shkatërrojnë këtë kapital dhe e zhdukin atë.
Ata që nuk lejojnë që fuqia, krenaria dhe madhështia e këtij uniteti të shfaqen para syve të umetit të madh islam, janë gjithashtu ndër ata që e shkatërrojnë dhe e kërcënojnë këtë kapital.
Ata që nuk lejojnë që uniteti dhe madhështia e umetit islam të shfaqen dhe të pasqyrohen në botën islame, natyrisht në rrugën e Allahut, jo për mburrje; sepse madhështia këtu nuk është madhështia e kolonializmit dhe e poshtërimit të të tjerëve, as nuk nënkupton ndezjen e luftërave kundër të dobëtëve të botës, por është madhështi në drejtim të vlerave hyjnore dhe në rrugën e teuhidit, në të vërtetë i bëjnë padrejtësi njerëzimit. Bota islame sot po merr goditje për shkak të shpërfilljes së këtij kapitali të madh hyjnor.
Përçarja kolonialiste
Një nga qëllimet themelore të arrogancës botërore dhe të Amerikës në botën islame është mbjellja e mosmarrëveshjeve dhe ndezja e tyre mes myslimanëve. Rruga më e mirë për këtë është përhapja e konflikteve mes shiitëve dhe sunitëve.
Ju e shihni se çfarë thonë nxënësit e kolonializmit në botë me rastin e çështjeve të Irakut; çfarë helmesh hedhin e përhapin dhe çfarë farash përçarjeje mbjellin, sipas mendimit të tyre.
Prej shumë vitesh, duart e kolonializmit dhe duart e fuqive perëndimore lakmitare e kanë luajtur këtë rol. Në haxh ekziston një mundësi e përshtatshme për ta: të zemërojnë shiitin kundër sunitit dhe sunitin kundër shiitit; ta nxisin njërin të fyejë shenjtëritë e tjetrit dhe ta shtyjnë tjetrin të fyejë shenjtëritë e këtij.
Duhet të jemi vigjilentë. Kjo nuk është një gjendje që lidhet vetëm me haxhin. Duhet vigjilencë në çdo kohë, në të gjitha fushat dhe nivelet. Lufta mes shiitëve dhe sunitëve është shpresa e vërtetë e Amerikës.
Pas kalimit të shumë shekujve, shiitët dhe sunitët të ulen përballë njëri-tjetrit, si ata që përballen në luftë, dhe të flasin kundër njëri-tjetrit me zemra të mbushura me mllef; ky fyen atë dhe ai fyen këtë.
Nuk është aspak e pamundur, sidomos në këtë rrethanë shumë të ndjeshme, që gjatë ceremonive të haxhit të paguajnë njerëz për të punuar në krijimin e këtyre mosmarrëveshjeve. Njerëzit duhet të jenë të kujdesshëm dhe vigjilentë. Dijetarët e nderuar fetarë në karvanet e haxhit duhet ta ndiejnë përgjegjësinë e plotë ndaj kësaj çështjeje, të jenë të vëmendshëm dhe ta dinë se çfarë kërkojnë armiqtë.
Është pavëmendje e madhe që njeriu të mendojë se po mbron të vërtetën, ndërkohë që në fakt po mbron planet e armiqve dhe po punon në dobi të tyre.
Disa marrin para, bëhen mercenarë dhe e bëjnë këtë. Ata mund të nxisin edhe disa njerëz të thjeshtë, sipërfaqësorë dhe fanatikë kundër bindjeve dhe shenjtërive të myslimanëve të tjerë. Nëse këta përballen me veprime të ngjashme nga pala tjetër, atëherë armiqtë pa dyshim i kanë arritur qëllimet e tyre.
Kjo është ajo që duan armiqtë: ata duan që ne të përplasemi me njëri-tjetrin, që zemrat e tyre të qetësohen dhe mendjet e tyre të rehatojnë.
Largimi nga idhujtarët: Shtylla themelore në haxh
Në këtë fushë madhështore, haxhin, ashtu si përmendja e Allahut: “Përmendeni Allahun ashtu siç i përmendnit etërit tuaj, madje edhe më shumë.” dhe shpallja e largimit nga idhujtarët: “Kjo është një shpallje nga Allahu dhe i Dërguari i Tij drejtuar njerëzve në ditën e haxhit të madh: se Allahu dhe i Dërguari i Tij janë të larguar nga idhujtarët.” llogariten dy shtylla të haxhit, po ashtu ndjeshmëria ndaj çdo lëvizjeje që ndan vëllezërit, domethënë përbërësit e këtij umeti të vetëm, dhe përhap armiqësi mes tyre, duhet të ngrihet në shkallën më të lartë.
Madje edhe fjalët e kota dhe grindjet mes dy vëllezërve myslimanë, të cilat në jetën e zakonshme mund të mos duken diçka e rëndësishme, në haxh ndalohen dhe bëhen të palejueshme: “Nuk ka marrëdhënie intime, as shthurje, as grindje gjatë haxhit.”
Po, fusha ku është e domosdoshme largimi nga idhujtarët, pra nga armiqtë themelorë të umetit të vetëm teuhidian, është po ajo fushë ku ndalohet grindja me vëllezërit myslimanë, domethënë me përbërësit themelorë të umetit të vetëm teuhidian. Në këtë mënyrë, mesazhi i unitetit dhe bashkësisë bëhet edhe më i qartë në haxh.
Në të vërtetë, haxhi është një nga masat më të mira që Islami ka vendosur për largimin e pavëmendjes. Karakteri botëror i këtyre ceremonive përcjell një mesazh: Umeti islam, edhe në identitetin e tij kolektiv, është i ngarkuar të largojë pavëmendjen nga vetja.
Mundësi për ndriçim dhe ndërgjegjësim
Nuk duhet humbur mundësia e haxhit për ndriçim dhe ndërgjegjësim në këto fusha, si dhe për shpalljen e largimit nga arroganca botërore dhe nga Amerika. Bota islame duhet ta dijë se cilat janë çështjet me të cilat përballet. Këto duhet të shndërrohen në mjet veprimtarie dhe lëvizjeje në botën islame.
Ata përhapin në mediat e tyre se nuk ka më dobi, se arroganca botërore ka sunduar dhe se nuk mund të bëhet asgjë. Por ky nuk është realiteti i çështjes. Realiteti është se umeti islam është një qenie e gjallë dhe e fuqishme. Nëse ai dëshiron, vendos dhe ndërmerr veprim, atëherë as fuqia amerikane dhe as ndonjë fuqi më e madhe se ajo nuk mund të bëjë asgjë.
Popujt duhet ta shfaqin, në çdo formë që munden, lidhjen e tyre me interesat e botës islame. Ata duhet të theksojnë unitetin mes tyre dhe të shpallin largimin nga armiqtë e botës islame. Kjo është më e pakta që mund të bëhet dhe të pritet në haxhin që dëshiron Islami.
Shpirti mbizotërues i haxhit
Ne nuk e kemi sjellë largimin nga jashtë për ta futur në haxh. Ai është pjesë e haxhit, shpirti i haxhit dhe kuptimi i vërtetë i tubimit të madh të haxhit. Disa pëlqejnë të thonë vazhdimisht në gazeta, në deklaratat e tyre dhe në thumbimet e tyre anembanë botës: “Ju e keni politizuar haxhin.” Çfarë do të thotë kjo?
Nëse qëllimi është se ne kemi futur një kuptim politik në haxh, atëherë duhet t’u thuhet se haxhi nuk ka qenë kurrë i zbrazët nga kuptimi politik.
Largimi nga idhujtarët dhe shprehja e neverisë ndaj idhujve dhe krijuesve të idhujve është shpirti mbizotërues i haxhit të besimtarëve. Çdo vend i haxhit është dëshmi e mallit për Allahun, e përpjekjes dhe zellit në rrugën e Tij, e largimit nga shejtani, e gjuajtjes dhe dëbimit të tij, si dhe e rreshtimit përballë tij dhe kundër tij.
Çdo vend prej vendeve të haxhit është shfaqje e bashkimit dhe harmonisë mes njerëzve të kibles, e rrëzimit të dallimeve natyrore dhe të sajuara, si dhe e shfaqjes së unitetit, vëllazërisë së vërtetë dhe vëllazërisë së besimit mes tyre. Haxhi është pikërisht rileximi dhe përvetësimi i këtyre mësimeve të mëdha.
Anulimi i shpalljes së largimit
Për mua nuk është e pranueshme që shteti, i cili është i përkushtuar t’u shërbejë vizitorëve të Shtëpisë së Allahut, të pengojë zhvillimin e ceremonive që janë shkak bashkimi mes myslimanëve, burim krenarie për popujt islamë dhe shenjë e largimit e e neverisë ndaj arrogantëve dhe armiqve të botës islame.
Në dobi të cilës palë, në rreshtimet e sotme të botës, është një gjë e tillë? A është krim mbështetja e popujve myslimanë të shtypur? A është diçka tjetër përveç detyrës zbulimi i planeve amerikane dhe planeve të arrogantëve të tjerë kundër Islamit dhe myslimanëve? A nuk është një urdhër i qartë kur’anor thirrja e myslimanëve për unitet dhe shprehja e largimit nga faktorët e përçarjes?
Ai që përfiton nga pezullimi i detyrave të tilla të rëndësishme është Amerika dhe sionizmi.
Thirrja e largimit që myslimanët ngrenë sot në haxh është thirrje largimi nga arroganca botërore dhe nga agjentët e saj, të cilët fatkeqësisht kanë ndikim të fuqishëm në vendet islame. Ata u imponojnë shoqërive islame një kulturë, politikë dhe mënyrë jetese me karakter shirku; rrënojnë shtyllat e teuhidit praktik në jetën e myslimanëve; i shtyjnë ata drejt adhurimit të çdo gjëje tjetër përveç Allahut. Teuhidi i tyre mbetet vetëm një lëvizje e gjuhës dhe një emër i teuhidit, ndërkohë që në jetën e tyre nuk ka mbetur asnjë gjurmë nga kuptimi i teuhidit.