Hyrje
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) nuk ishte thjesht një emër që do të përmendej ndër breza, por një dritë që Allahu e dërgoi për të ndryshuar zemrat dhe për t’i treguar njerëzimit rrugën e drejtësisë, mëshirës dhe moralit. Ai erdhi në një kohë kur njerëzit kishin humbur shumë nga vlerat që e ngrenë njeriun dhe, përmes fjalës, sjelljes dhe shembullit të tij, ndërtoi një Umet që duhej të vazhdonte misionin e tij. Prandaj, dashuria ndaj Profetit nuk mund të mbetet vetëm në fjalët që shqiptojmë apo në salavatet që dërgojmë; ajo duhet të shfaqet në mënyrën se si jetojmë, në mënyrën se si sillemi me të tjerët dhe në mënyrën se si e ruajmë të vërtetën edhe atëherë kur është e vështirë.
Sot, më shumë se kurrë, kemi nevojë të ndalemi dhe të shohim veten në pasqyrën e mësimeve të Profetit. Të pyesim veten nëse jemi bërë vërtet një Umet që e ndjek atë, apo vetëm një Umet që e përmend. Nëse Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) do të shikonte jetën tonë, familjet tona, marrëdhëniet tona, mënyrën se si sillemi me të dobëtin, me të varfrin dhe me atë që na ka bërë padrejtësi, a do të njihte tek ne moralin që ai dëshironte të mbillte? Kjo nuk është vetëm një pyetje për fenë tonë, por një pyetje për karakterin tonë, për zemrën tonë dhe për mënyrën se si po e jetojmë dashurinë që pretendojmë se kemi për të Dërguarin e Allahut.
—————————- – ————————–
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) nuk erdhi në këtë botë që emri i tij të mbetej vetëm në gjuhët e njerëzve. Misioni i tij nuk ishte të ndërtonte një bashkësi që do ta përmendte në fjalime, do ta kujtonte në raste të veçanta dhe do të shprehte dashurinë për të vetëm përmes fjalëve.
Ai erdhi për të ndryshuar njeriun nga brenda, për ta çliruar zemrën nga errësira, për t’i dhënë kuptim moralit, drejtësisë dhe mëshirës dhe për të ndërtuar një Umet që do ta mbante gjallë mesazhin e tij edhe pas largimit të tij nga kjo botë. Prandaj, dashuria ndaj Profetit nuk mund të matet vetëm me numrin e herëve që e përmendim emrin e tij, por me gjurmën që mësimet e tij kanë lënë në karakterin tonë.
Nuk është e mjaftueshme të themi se e duam Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), nëse kjo dashuri nuk na bën më të drejtë, më të duruar, më të mëshirshëm dhe më të kujdesshëm ndaj njerëzve që Allahu ka vendosur në jetën tonë.
Kur’ani i Madhëruar e përshkruan misionin e Profetit me një fjalë që përmbledh thelbin e tij: mëshirë. “Dhe Ne nuk të dërguam ty, veçse si mëshirë për botët.” (Sure El-Enbija, ajeti 107).
Kjo mëshirë nuk ishte një ndjenjë e kufizuar vetëm tek ata që e donin dhe e ndiqnin. Ajo ishte një mëshirë që shtrihej mbi njeriun, mbi familjen, mbi shoqërinë, mbi të dobëtin, mbi të varfrin dhe mbi atë që kishte humbur rrugën.
Profeti solli dritë aty ku kishte errësirë dhe shpresë aty ku zemrat kishin humbur shpresën. Ai nuk e ndërtoi Umetin e tij mbi urrejtje dhe përçmim, por mbi drejtësi, përgjegjësi, mëshirë dhe besim. Për këtë arsye, të qenit pjesë e këtij Umeti nuk është thjesht një përkatësi që e deklarojmë; është një përgjegjësi që duhet ta dëshmojmë përmes mënyrës se si jetojmë.
Shpeshherë njeriu e lidh dashurinë me fjalët, por dashuria e vërtetë gjithmonë lë gjurmë. Kur dikush e do vërtet një person, ai fillon të marrë diçka nga morali i tij, nga mënyra se si mendon, nga mënyra se si sillet dhe nga mënyra se si i trajton të tjerët. E njëjta gjë vlen edhe për dashurinë ndaj Profetit. Nëse zemra e një besimtari është e mbushur me dashuri për Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), kjo dashuri duhet të shfaqet në jetën e tij të përditshme.
Duhet të shfaqet në mënyrën se si flet me prindërit, në mënyrën se si sillet me familjen, në mënyrën se si trajton të varfrin, në mënyrën se si reagon përballë padrejtësisë dhe në mënyrën se si sillet kur ka mundësi të bëjë një të keqe pa u parë nga askush. Pikërisht në ato momente ku nuk ka duartrokitje, nuk ka kamera dhe nuk ka njerëz për të na lavdëruar, zbulohet vlera e vërtetë e karakterit.
Kur’ani thotë: “Thuaj: Nëse e doni Allahun, atëherë më ndiqni mua, Allahu do t’ju dojë dhe do t’jua falë mëkatet tuaja.” (Sure Ali Imran, ajeti 31).
Ky ajet e vendos dashurinë në një marrëdhënie të drejtpërdrejtë me ndjekjen. Dashuria nuk mbetet një deklaratë; ajo shndërrohet në rrugë. Prandaj, një njeri mund të flasë shumë për Profetin, por nëse sjellja e tij është larg moralit të Profetit, ai duhet të ndalet dhe të mendojë se çfarë po ndodh me dashurinë e tij.
Sepse Profeti nuk na mësoi vetëm se si të adhurojmë, por edhe se si të sillemi. Nuk na mësoi vetëm të ngremë duart në lutje, por edhe të ulim kokën para të vërtetës. Nuk na mësoi vetëm të flasim për drejtësinë, por të jemi të drejtë edhe atëherë kur drejtësia nuk na sjell asnjë përfitim. Nuk na mësoi vetëm të kërkojmë faljen e Allahut, por edhe të dimë të falim njerëzit.
Kjo është arsyeja pse morali është një prej pasqyrave më të qarta të besimit. Mund të ketë shumë fjalë fetare në gjuhën e njeriut, por nëse ato nuk kanë hyrë në zemër dhe nuk janë shndërruar në sjellje, atëherë diçka ka mbetur e paplotë. Feja nuk duhet të jetë vetëm diçka që e dëgjojmë, por diçka që na ndryshon.
Kur’ani duhet të jetë më shumë se një libër që hapet; ai duhet të bëhet udhërrëfyes i karakterit. Dashuria për Profetin duhet të jetë më shumë se një ndjenjë; ajo duhet të bëhet mënyrë jetese. Dashuria për Ehli Bejtin (a.s) duhet të jetë më shumë se një deklaratë; ajo duhet të na shtyjë drejt moralit, drejtësisë, durimit, sakrificës dhe pastërtisë që ata përfaqësuan.
Njeriu mund të ketë shumë pasuri, por pasuria nuk tregon domosdoshmërisht madhështinë e tij. Mund të ketë pozitë, por pozita nuk e bën automatikisht të drejtë. Mund të ketë dije, por dija nuk ka vlerë nëse përdoret për të poshtëruar të tjerët. Mund të ketë pushtet, por pushteti bëhet sprovë kur përdoret për të shtypur të dobëtin.
Ajo që e përcakton vërtet njeriun është mënyra se si i përdor të gjitha këto që Allahu i ka dhënë. Profeti na mësoi se njeriu nuk matet vetëm nga ajo që zotëron, por nga ajo që bën me atë që zotëron. Pasuria mund të bëhet mëshirë ose padrejtësi. Dija mund të bëhet dritë ose arrogancë. Pozita mund të bëhet shërbim ose shtypje. Gjuha mund të bëhet burim paqeje ose armë që shkatërron zemra.
Në këtë kuptim, Umeti i Profetit nuk është thjesht një bashkësi njerëzish që ndajnë një emër, por një bashkësi që duhet të ndajë një moral dhe një mision. Është një Umet që duhet të jetë i pranishëm aty ku ka nevojë për drejtësi, aty ku dikush është harruar, aty ku një zemër është thyer dhe aty ku një njeri ka nevojë për shpresë.
Një Umet që nuk e përdor fenë si arsye për të urryer, por si rrugë për të udhëzuar. Një Umet që nuk e përdor dijen për t’u ngritur mbi të tjerët, por për t’u bërë më i dobishëm për ta. Një Umet që nuk e harron të varfrin sapo të largohet nga xhamia. Një Umet që e kupton se adhurimi nuk mbaron kur njeriu ngrihet nga sexhadja, por vazhdon në mënyrën se si ai sillet me njerëzit.
Një prej sprovave më të mëdha të njeriut është mënyra se si sillet kur i bëhet padrejtësi. Është e lehtë të jesh i mirë kur të gjithë sillen mirë me ty. Është më e vështirë të ruash moralin kur dikush të lëndon.
Është e lehtë të flasësh për faljen kur nuk ke asgjë për të falur. Por kur ke mundësi të hakmerresh dhe zgjedh të falësh, atëherë morali merr kuptim. Kur mund të poshtërosh dikë dhe zgjedh ta respektosh, atëherë tregon se mësimi i Profetit ka hyrë në zemrën tënde. Kur mund t’i përgjigjesh një fjale të keqe me një fjalë edhe më të keqe, por zgjedh të heshtësh, atëherë ke fituar një betejë me veten. Dhe shpeshherë beteja më e madhe e besimtarit nuk është me dikë tjetër, por me egon e tij.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) na la një trashëgimi që nuk matet me pasuri dhe as me ndërtesa. Ai la pas një mënyrë jetese, një moral, një shembull dhe një mesazh.
Ai na mësoi se njeriu duhet të jetë i drejtë edhe kur drejtësia është e vështirë, të jetë i mëshirshëm edhe kur zemra është e lënduar, të jetë i duruar edhe kur sprovat janë të rënda dhe të jetë i sinqertë edhe kur sinqeriteti nuk i sjell përfitim. Këto janë vlerat që e mbajnë gjallë një Umet. Jo numri i njerëzve, jo pasuria, jo fuqia, por morali.
Prandaj, kur shikojmë botën përreth nesh dhe shohim padrejtësi, varfëri, vetmi, urrejtje dhe njerëz që janë bërë të ashpër me njëri-tjetrin, nuk duhet të pyesim vetëm se kush është fajtor. Duhet të pyesim edhe se çfarë po bëjmë ne. Sepse çdo besimtar ka një rreth përgjegjësie.
Ndoshta nuk mund ta ndryshojmë të gjithë botën, por mund të ndryshojmë mënyrën se si sillemi me një njeri. Mund të ndihmojmë një familje. Mund të ngushëllojmë një të dëshpëruar. Mund të ushqejmë një të uritur. Mund të mbrojmë dikë që nuk ka fuqi të mbrojë veten. Mund t’i themi një fjale të mirë dikujt që nuk e ka dëgjuar prej kohësh. Dhe ndonjëherë një vepër e vogël e bërë me sinqeritet mund të ketë një peshë shumë më të madhe tek Allahu sesa fjalët e shumta që i themi para njerëzve.
Në fund të jetës, njeriu e kupton se shumë gjëra për të cilat është shqetësuar nuk kanë pasur rëndësi. Pasuria që ka mbledhur mbetet. Shtëpia mbetet. Pozita mbetet. Njerëzit që e kanë lavdëruar vazhdojnë jetën e tyre. Emri mund të kujtohet për një kohë dhe më pas të harrohet. Por ajo që mbetet për njeriun është ajo që ka ndërtuar në shpirt.
Prandaj jeta nuk duhet të matet vetëm me atë që kemi fituar, por edhe me atë që kemi dhënë. Nuk duhet të matet vetëm me numrin e njerëzve që na njohin, por me numrin e zemrave që kemi prekur me mirësi. Nuk duhet të matet vetëm me atë se sa kemi folur për fenë, por me atë se sa na ka bërë feja njerëz më të mirë.
Kjo është arsyeja pse pyetja “A do të ishte Profeti i kënaqur me mua?” duhet të bëhet pjesë e ndërgjegjes sonë. Jo për të na bërë të dëshpërohemi, por për të na bërë të ndryshojmë. Nëse gjejmë mangësi në veten tonë, kemi ende mundësi t’i korrigjojmë. Nëse kemi lënduar dikë, mund të kërkojmë falje. Nëse kemi qenë të padrejtë, mund ta korrigjojmë padrejtësinë.
Nëse kemi harruar prindërit, mund të kthehemi tek ata. Nëse kemi mbajtur urrejtje, mund të përpiqemi të falim. Nëse kemi humbur rrugën, mund të kthehemi tek Allahu. Sepse vlera e njeriut nuk qëndron në faktin se nuk ka gabuar kurrë, por në faktin se kur e kupton gabimin, ka guximin të kthehet.
Të duash Profetin Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) do të thotë të përpiqesh që prania jote në këtë botë të jetë një burim i së mirës. Të jesh njeri që nuk e shton errësirën, por sjell dritë. Të mos jesh arsyeja pse dikush humbet shpresën, por arsyeja pse dikush e gjen atë përsëri. Të mos jesh ai që e poshtëron të dobëtin, por ai që e ngre. Të mos jesh ai që përhap urrejtje, por ai që sjell pajtim. Të mos jesh ai që përdor fenë për të gjykuar të tjerët, por ai që fillon duke gjykuar veten.
Ky është kuptimi i një umeti që e ka kuptuar misionin e Profetit. Një umet që e mban Kur’anin në zemër, por edhe në sjellje. Një umet që e përmend Profetin me gjuhë, por e ndjek me vepra. Një umet që e do Ehli Bejtin e tij të pastër dhe përpiqet të marrë prej tyre moralin, drejtësinë, durimin dhe sakrificën. Një umet që nuk e harron se feja nuk erdhi për ta bërë njeriun arrogant, por të përulur; nuk erdhi për ta bërë mizor, por të mëshirshëm; nuk erdhi për ta bërë të padrejtë, por të drejtë.
Sepse një ditë do të largohemi nga kjo botë dhe atëherë nuk do të na vlejë më ajo që pretenduam se ishim. Do të na vlejë ajo që ishim në të vërtetë. Do të na vlejë zemra që ndërtuam, veprat që bëmë dhe mirësia që lamë pas. Dhe shpresa më e madhe e një besimtari është që kur të përballet me Allahun, të mos jetë vetëm një njeri që ka dëgjuar për Profetin, ka folur për Profetin dhe ka përmendur Profetin, por të jetë një njeri që ka jetuar me përpjekjen për ta ndjekur atë.
“O Allah, na bëj prej atyre që e duan Profetin Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) me një dashuri të sinqertë dhe të vërtetë. Na bëj prej atyre që e ndjekin rrugën e tij, që e respektojnë Kur’anin dhe që e duan Ehli Bejtin e tij të pastër.