Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është emri që mbart në vete një oqean drite, mëshire dhe dashurie. Ai nuk ishte vetëm një njeri i thjeshtë që jetoi në një kohë të caktuar, por një udhëheqës shpirtëror që shndërroi historinë dhe zemrat e njerëzve.
Jeta e tij nuk mund të përmblidhet vetëm me fjalë, sepse ajo është një thesar i pashtershëm ku njeriu gjen ngrohtësi, siguri dhe udhëzim. Në sytë e tij fshihej një dritë që të ftonte të afroheshe afër Allahut, dhe në buzëqeshjen e tij ndjeje butësinë e një babai që i hap krahët fëmijëve të tij.
Ai erdhi në një botë ku padrejtësia sundonte, ku e dobëta shtypej dhe e forta ngritej mbi kurrizin e të tjerëve. Në një mjedis të tillë, ai u bë zëri i së vërtetës, mbrojtësi i të shtypurve dhe përfaqësuesi i mëshirës. Me karakterin e tij të pastër, ai arriti të fitojë respektin edhe të armiqve, sepse nuk fliste me zemërim, por me drejtësi, nuk sillte ndarje, por bashkim. Ai tregoi se forca nuk qëndron në dhunë, por në zemrën e butë që fal dhe ngre të tjerët lart.
Profeti Muhamed ishte më shumë se një udhëheqës; ai ishte mësuesi që mësonte me shembull, mik i të gjithë njerëzve, dhe strehë për zemrat e thyera. Çdo gjest i tij ishte një mësim. Kur ecte në rrugë, njerëzit ndiheshin të sigurt pranë tij; kur fliste, edhe shpirti më i trazuar gjente paqe. Ai e dinte të lexonte zemrat pa fjalë, dhe t’i mbushte ato me shpresë e dashuri.
Jeta e tij është si një lumë që buron nga mëshira dhe udhëton drejt pafundësisë, duke freskuar çdo shpirt që pi prej tij. Ai nuk ishte vetëm Profet për ata që e rrethuan në kohën e tij, por mbetet përjetësisht një busull për mbarë njerëzimin.
Shembulli i tij nuk është i mbyllur në histori, por është një thesar i gjallë që ndriçon rrugët tona edhe sot. Në të gjejmë dritën e besimit, ngrohtësinë e dashurisë dhe forcën për të përballuar çdo padrejtësi.
Nga i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij) thuhet:
“Vërtet Allahu… më ka dhënë një kërkesë, por unë e kam shtyrë këtë kërkesë time për ndërmjetësim në favor të besimtarëve të umetit tim në Ditën e Kiametit, dhe kështu bëri (Allahu).”
Ai që studion me kujdes jetën e Profetit më të madh (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), qëndron i habitur para madhështisë së personalitetit të tij në të gjitha dimensionet. Nuk ka dyshim se përfundimi ku arrin është se gjithë njerëzimi është i paaftë për ta njohur dhe për ta kuptuar plotësisht pozitën e tij, e lëre më për ta përfshirë në mënyrë të plotë madhështinë e cilësive të tij shpirtërore, morale, intelektuale e shoqërore.
Ai (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte unik në njerëzinë dhe përsosmëritë e tij, i pa të dytë në gjithë krijimin. Në personalitetin e tij të shenjtë u bashkuan të gjitha cilësitë që i nevojiten njeriut të përsosur, derisa Allahu e bëri me të vulën e profetësisë. Me të drejtë mund të themi se ai (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), në moralin dhe cilësitë e tij, prek kufirin e mrekullisë. Dhe këtë e ka theksuar vetë Allahu i Lartësuar me fjalën e Tij: “Dhe vërtet, ti je mbi një moral të madh” (Sure Kalam, ajeti 4).
Gjurmët e ekzistencës së Profetit (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) nuk kufizohen vetëm në moralin dhe personalitetin e tij, por ato janë shtrirë sa për të përfshirë gjithë universin. Allahu i Lartësuar i drejtohet atij duke thënë:
“Ne nuk të dërguam ty veçse mëshirë për botët” (Sure Enbija, ajeti 107).
Kjo mëshirë muhammediane u shfaq në shumë bekime, ndër të cilat përmendim:
1. Siguria
Prania e Profetit (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij) ishte një mbrojtje për njerëzimin, ashtu siç thotë Allahu:
“Allahu nuk do t’i ndëshkojë ata, përderisa ti je në mesin e tyre, dhe Allahu nuk do t’i ndëshkojë ata ndërkohë që ata kërkojnë falje” (Sure Enfal, ajeti 33).
Allame Tabatabai në tefsirin e tij sqaron se pengesa e zbritjes së dënimit atëherë ishte pikërisht prania e Profetit (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) në mesin e tyre. Qëllimi me dënim është ndëshkimi shfarosës përmes një shenje qiellore, siç ka ndodhur me popujt e profetëve të mëparshëm.
2. Mjeti për tek Allahu
Allahu i Madhëruar thotë:
“O ju që besuat, frikësojuni Allahut dhe kërkoni mjet afrimi tek Ai, dhe luftoni në rrugën e Tij, që të shpëtoni” (Sure Maide, ajeti 35).
Nga i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është transmetuar:
“Kur t’i kërkoni Allahut, atëherë kërkojini Atij ‘vesilen’ (mjetin e afrimit).”
Kur Profeti (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) u pyet se ç’është vesila, tha:
“Ajo është grada ime në Xhenet.”
Allame Tabatabai, duke komentuar këtë hadith në lidhje me ajetin, thotë:
“Nëse e mediton hadithin dhe përputhjen e kuptimit të ajetit me të, kupton se ‘vesila’ është pozita e Profetit (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij) pranë Zotit të tij, me të cilën ai afrohet tek Ai.”
3. Ndërmjetësimi për faljen e mëkateve
Allahu i Lartësuar thotë:
“Sikur ata, kur i kanë bërë padrejtësi vetvetes, të vinin tek ti dhe të kërkonin falje prej Allahut, dhe Profeti të kërkonte falje për ta, ata do ta gjenin Allahun të Penduar dhe Mëshirëplotë” (Sure Nisa, ajeti 64).
Ky ajet është dëshmi se i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është shkak për faljen e mëkateve dhe pranimin e pendimit.
4. Shefaati (ndërmjetësimi në Ditën e Gjykimit)
Allahu i Lartësuar thotë:
“Dhe nga nata, falu me të (Kur’anin), si një shtesë për ty; ndoshta Zoti yt do të të ngrejë në një vend të lavdëruar” (Sure Isra, ajeti 79).
Nga Profeti (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është transmetuar se vendi i lavdëruar është pikërisht pozita e ndërmjetësimit në Ditën e Kiametit, ku ai tha:
“Kur të ngrihem në vendin e lavdëruar, do të ndërmjetësoj për mëkatarët e mëdhenj të umetit tim, dhe Allahu do të pranojë ndërmjetësimin tim për ta. Për Zotin, nuk do të ndërmjetësoj për atë që ka lënduar pasardhësit e mi.”
Ato që përmendëm janë vetëm disa shenja të bekimeve të ekzistencës së Profetit të Madhërueshëm (paqja qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij); sepse është e pamundur që të përfshihet plotësisht gjithçka që lidhet me ekzistencën e tij të bekuar.
E përfundojmë me atë që ka transmetuar Imam Bakiri (paqja qoftë mbi të), i cili tha: “I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij) ka thënë: ‘Qëndrimi im mes jush është më mirë për ju, sepse Allahu thotë: “Allahu nuk do t’i ndëshkojë ata përderisa ti je në mesin e tyre” (Sure Enfal, ajeti 33). Edhe largimi im prej jush është më i mirë për ju.’
Ata i thanë: O i Dërguari i Allahut, qëndrimi yt mes nesh është më mirë për ne, si mund të jetë largimi yt më i mirë për ne?
Tha: ‘Sa për këtë që largimi im prej jush është më i mirë për ju, (arsyeja është se) veprat tuaja më paraqiten mua çdo të enjte dhe çdo të hënë. Për veprat e mira unë i falënderoj Allahut për ju, dhe për veprat e këqija unë kërkoj falje për ju tek Allahu.’”
[1] Shejh Tusi, El-Emali, f. 57.
[5] Allame Tabatabai, El-Mizan fi Tefsiril-Kur’an, vëll. 9, f. 68.
[7] Ali ibn Ibrahim el-Kumi, Tefsiri el-Kumi, vëll. 2, f. 325.
[8] Allame Tabatabai, El-Mizan fi Tefsiril-Kur’an, vëll. 5, f. 334.
[11] Fattal Nejsaburi, Rauzatul-Va‘izin, f. 273.
[12] Ali ibn Ibrahim el-Kumi, Tefsiri el-Kumi, vëll. 1, f. 277.