Njësimi i Allahut është gurthemeli mbi të cilin ngrihet e gjithë feja islame. Ai është mesazhi i parë dhe i fundit i çdo profeti, që nga Ademi e deri te Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij). Ky parim i lartë e veçon Islamin si një fe që synon të pastrojë mendjen nga çdo iluzion dhe zemrën nga çdo idhull, duke i dhënë njeriut një orientim të qartë: të adhurojë vetëm Krijuesin e vërtetë, pa ndërmjetës dhe pa shokë. Teuhidi, pra njësimi i Allahut, nuk është vetëm një ide fetare, por një mënyrë e të menduarit dhe e të jetuarit që i jep kuptim ekzistencës.
Në historinë e njerëzimit, çdo herë që u shfaqën idhuj, mite apo pushtete që pretendonin hyjni, drita e teuhidit u ringrit nga profetët dhe udhëzuesit e zgjedhur të Allahut. Ata e shpallën me zë të lartë se vetëm Allahu është Zoti i botëve, se vetëm Ai është Krijuesi dhe Furnizuesi, dhe se jeta dhe vdekja janë në dorën e Tij.
Ky mesazh i përbashkët ishte një thirrje për liri të brendshme, sepse njohja e Allahut si Një të Vetëm e çliron njeriun nga çdo formë skllavërie ndaj krijesave, pasurisë apo pushtetit.
Njësimi i Allahut nuk është vetëm një deklaratë me gjuhë, por është një besim i rrënjosur në zemër dhe një bindje që pasqyrohet në veprim. Pa këtë bindje, çdo adhurim është i zbrazët, çdo vepër mbetet pa shpirt. Kur’ani e përmend qartë: “Ne nuk i kemi dërguar ata (profetët) përveçse me këtë mesazh: se nuk ka zot tjetër përveç Meje, pra më adhuroni vetëm Mua” (Sure El-Enbija, ajeti 25). Ky ajet e shpjegon se qëllimi i shpalljes hyjnore nuk është tjetër veçse të vendosë në zemrën e njeriut bindjen e pastër ndaj Allahut dhe të udhëzojë shoqërinë drejt drejtësisë e moralit.
Për një musliman, njësimi i Allahut është burimi i qetësisë dhe i qëndrueshmërisë shpirtërore. Ai i jep jetës një orientim të qartë, sepse njeriu e di se për kë jeton dhe për kë punon.
Njësimi i Allahut është si një dritë që nuk shuhet, e cila e ndihmon njeriun të dallojë të mirën nga e keqja dhe të mos humbasë në botën e përkohshme.Për këtë arsye, imamët e Ehli Bejtit e kanë theksuar gjithmonë se teuhidi i pastër është baza e çdo shpëtimi dhe se pa të, asnjë vepër nuk ka vlerë në praninë e Allahut.
Njësimi i Allahut është themeli i fesë islame, rrënja e çdo bindjeje dhe fillimi i çdo vepre që kërkon kënaqësinë e Tij. Ky parim madhështor, që njihet si teuhid, është dritë që ndriçon zemrat e besimtarëve dhe u jep kuptim jetës së tyre. Të njësosh Allahun do të thotë të pranosh se vetëm Ai është Krijuesi, Furnizuesi dhe Sunduesi i gjithçkaje, se askush tjetër nuk ka pushtet të pavarur përveç Tij, dhe se çdo gjë që ndodh në këtë botë është nën urdhrin e Tij.
Kur’ani i madhërueshëm na kujton: “Thuaj: Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm. Allahu është i Përjetshmi, Absoluti. Ai nuk lind dhe nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë me Të” (Sure El-Ihlas, ajetet 1-4).
Ky ajet përmbledh esencën e besimit islam, duke e vendosur Allahun përmbi çdo gjë dhe duke përjashtuar çdo shoqërim me Të.
Njësimi i Allahut nuk është thjesht një thënie me gjuhë, por është një bindje e thellë që duhet të përshkojë zemrën dhe veprat e njeriut. Ai që beson me të vërtetë se Allahu është Një, nuk i përkulet askujt tjetër përveç Tij, nuk mbështetet te krijesat, por vetëm te Krijuesi.
Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Njësimi i vërtetë është që të mos imagjinosh Allahun si pjesë e mendjes tënde, dhe drejtësimi i Tij është të mos i japësh asgjë tjetër nga veprat e Tij” (Bihar al-Anwar).
Ky mësim na mëson se njësimi i Allahut nuk duhet të shoqërohet me mendime njerëzore të kufizuara, as me krijesa që nuk kanë pushtet mbi fatin tonë. Teuhidi i pastër është të ndash Allahun nga çdo kufizim e krahasim, duke e njohur Atë si të pakrahasueshëm.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) thoshte: “Fjalët më të mira që unë dhe profetët para meje kemi thënë janë: Nuk ka zot tjetër përveç Allahut, i Vetëm dhe i Pashoq” (Bihar al-Anwar).
Kjo thënie tregon se i gjithë zinxhiri i profetëve, që nga Ademi e deri te i Dërguari i fundit, ka pasur një mision të përbashkët: t’u kujtojë njerëzve se shpresa, adhurimi dhe përulësia i takojnë vetëm Allahut. Ky mesazh i njëjtë, i përsëritur në shekuj, është dëshmi e unitetit të fesë dhe e domosdoshmërisë së këtij parimi.
Njësimi i Allahut është gjithashtu garanci për lirinë shpirtërore të njeriut. Ai që njeh vetëm Allahun si Zot, nuk bie në robëri ndaj pasurisë, pushtetit apo epsheve. Kur njeriu e kupton se asgjë në këtë botë nuk ka peshë pa vullnetin e Allahut, atëherë zemra e tij qetësohet dhe largohet nga frika e panevojshme.
Në Kur’an thuhet: “Ata që besojnë dhe nuk e përziejnë besimin e tyre me padrejtësi, atyre u takon siguria, dhe ata janë të udhëzuar” (Sure El-En‘am, ajeti 82). Kjo tregon se njësimi i Allahut është burim sigurie dhe udhëzimi për njeriun, sepse ai nuk mbështetet te iluzione, por te i Vetmi Zot që nuk zhgënjen kurrë.
Njësimi i Allahut nuk është vetëm një parim teorik, por është themeli i çdo adhurimi. Namazi, agjërimi, zekati dhe haxhi nuk kanë vlerë pa këtë besim. Në Kur’an, Allahu thotë: “Adhuro Allahun dhe mos i shoqëroni Atij asgjë” (En-Nisa, 36).
Çdo adhurim që i kushtohet dikujt tjetër përveç Allahut është i pavlerë dhe i refuzuar. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Kush thotë ‘La ilahe il-la Allah’ me sinqeritet, hyn në Xhenet” (Bihar al-Anwar). Por sinqeriteti nuk qëndron vetëm në shqiptim, por në bindjen e brendshme dhe përkushtimin e jashtëm që dëshmon këtë fjalë.
Një aspekt tjetër i njësimit të Allahut është të njohësh se çdo e mirë, çdo furnizim dhe çdo sukses vjen vetëm nga Ai. Shpeshherë njeriu bie në grackën e mburrjes dhe mendon se arritjet e tij janë rezultat vetëm i aftësive të tij.
Kur’ani na paralajmëron për këtë gabim përmes historisë së Karunit, i cili tha: “Unë këtë (pasuri) e kam fituar vetëm falë diturisë që kam” (Sure El-Kasas, ajeti 78). Por pasuria e tij u bë shkak i shkatërrimit.
Imam Sadiku (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Njësimi i Allahut është që të mos e shohësh veten si zot të asaj që ke në dorë, dhe të mos i atribuosh suksesin tënd askujt tjetër përveç Allahut” (Bihar al-Anwar).
Njësimi i Allahut pasqyrohet edhe në moralin e njeriut. Ai që e njeh Allahun si Një të Vetëm nuk mund të bëjë padrejtësi ndaj njerëzve, sepse e di se çdo veprim i tij është nën mbikëqyrjen e Zotit.
Ai nuk bëhet mendjemadh, sepse e di se lavdia i takon vetëm Allahut. Ai nuk bëhet koprrac, sepse e di se pasuria është amanet prej Allahut. Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) thoshte: “Teuhidi është që të mos i shërbesh askujt tjetër përveç Allahut, dhe drejtësia është që të mos bësh padrejtësi ndaj krijesave të Tij” (Bihar al-Anwar). Kështu, njësimi i Allahut nuk është vetëm besim në zemër, por edhe një udhëzim për jetën shoqërore dhe marrëdhëniet mes njerëzve.
Njësimi i vërtetë e çon njeriun në devotshmëri dhe përkushtim të sinqertë. Në Kur’an thuhet: “Adhuroje Allahun duke qenë i sinqertë në fenë e Tij” (Sure Ez-Zumer, ajeti 2).
Sinqeriteti është thelbi i njësimit, sepse pa të, adhurimi shndërrohet në formë të zbrazët. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Allahu nuk pranon veprën, përveç nëse ajo bëhet me sinqeritet dhe kërkohet vetëm fytyra e Tij” (Bihar al-Anwar).
Ky sinqeritet nuk është vetëm në fjalë, por është një qëllim i brendshëm që pasqyrohet në çdo veprim të njeriut. Njësimi i Allahut kërkon që zemra të mos ketë asnjë idhull të fshehtë: as krenarinë, as lakminë, as dëshirën për t’u dukur.
Çdo vepër që bëhet për sy e faqe, për interes ose për lavdi njerëzore, është larg njësimit dhe bie ndesh me të. Në Kur’an thuhet: “Atij që dëshiron jetën e kësaj bote dhe zbukurimet e saj, Ne do t’i japim shpërblimin e veprave të tij në këtë botë, por në botën tjetër ai nuk do të ketë asnjë pjesë” (Sure Hud, ajeti 15). Kjo tregon se veprat pa sinqeritet janë të kufizuara vetëm në këtë botë dhe nuk arrijnë te Allahu.
Sinqeriteti është zemra e çdo adhurimi. Një namaz i kryer vetëm për Allahun është më i vlefshëm se mijëra falje për sy e faqe. Një sadaka e dhënë fshehurazi dhe pa mburrje është më e madhe në vlerë sesa një pasuri e tërë që jepet për famë.
Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Mos e shih numrin e veprave, por shih sinqeritetin në to, sepse një vepër e vogël me sinqeritet është më e madhe se shumë vepra pa të” (Bihar al-Anwar).
Kjo thënie është një pasqyrë e qartë se njësimi i Allahut është i lidhur ngushtë me pastërtinë e qëllimit.
Çdo musliman që e përqafon këtë bindje me sinqeritet, e mbjell në zemrën e tij pa dyshim dhe e shfaq në veprat e tij, ka hyrë në rrugën e profetëve dhe imamëve, rrugë që të çon te mëshira dhe falja e Allahut.
Njësimi i Allahut nuk është vetëm doktrinë, por është jetë, është frymë dhe është shpirti i çdo feje të shpallur nga Zoti i botëve. Kur njeriu i përkushtohet Allahut me një zemër të pastër, atëherë edhe vepra më e vogël merr peshë të madhe, sepse ajo buron nga bindja e vërtetë se çdo gjë është për Allahun dhe vetëm për Të. Kjo është rruga e shpëtimit, rruga që çon te drita e pavdekshme dhe te lumturia e amshuar.
Në fund, njësimi i Allahut është drita që ndriçon rrugën e shpëtimit, çelësi i pranimit të veprave dhe themeli i një jete të pastër. Ai është besimi që e çon njeriun drejt pavdekësisë, sepse lidh zemrën e tij me Krijuesin që nuk vdes kurrë.