Hixhabi në kulturën perëndimore
Perëndimi ka nevojë të mbrohet vetë
Unë kam theksuar shpesh se ne nuk kemi nevojë të mbrojmë qëndrimin tonë ndaj gruas. Përkundrazi, është kultura e degjeneruar perëndimore ajo që duhet të mbrojë vetveten. Projekti islam për gruan nuk mund të refuzohet nga asnjë mendimtar i drejtë, sepse askush nuk mund të mohojë të mirat dhe vlerat që ai sjell për gruan.
Ne e ftojmë gruan drejt dëlirësisë, pastërtisë, hixhabit dhe shmangies së përzierjes së pakontrolluar ndërmjet burrit dhe gruas; drejt ruajtjes së dinjitetit të saj njerëzor dhe shmangies nga ekspozimi i bukurisë së saj përpara të huajve për të kënaqur dëshirat e tyre. A ka ndonjë të metë në këto mësime? Përkundrazi, kjo është realizimi i vërtetë i dinjitetit të gruas.
Ata që e ftojnë gruan drejt zbulimit, shfaqjes së bukurisë dhe shndërrimit të saj në një mjet për të kënaqur sytë e etur në rrugë e sheshe dhe për të ushqyer epshet e burrave, ata janë ata që duhet të mbrojnë veten, përballë poshtërimit dhe degradimit që i shkaktojnë vetë gruas.
Madje edhe vetë mendimtarët perëndimorë e pranojnë madhështinë e kulturës sonë dhe marrin shembull prej saj. Edhe në Perëndim ka gra të dëlira, me personalitet të respektuar, që e vlerësojnë veten dhe refuzojnë të bëhen mjet për kënaqjen e dëshirave të burrave të huaj dhe të syve kureshtarë. Kultura e degjeneruar perëndimore është e mbushur plot me pamje të tilla të banalitetit dhe poshtërimit.
Perëndimi në kafazin e të akuzuarve
Ne kemi të drejtë ta gjykojmë Perëndimin për atë që ka bërë në përbuzjen e gruas gjatë shekujve të kaluar dhe deri më sot. Gruaja në Evropë dhe vendet perëndimore, deri para pak kohësh, nuk kishte të drejta të pavarura financiare. Ajo nuk kishte të drejtë të dispononte pasurinë e saj! Para bashkëshortit të saj, ajo nuk konsiderohej pronare e pasurisë që zotëronte. Domethënë, kur gruaja martohej atje, pasuria e saj kalonte automatikisht në duart e burrit, dhe ajo nuk kishte më të drejtë të vepronte me të. Kjo gjendje vazhdoi kështu derisa gruaja arriti gradualisht të fitonte të drejtën e pronësisë dhe të drejtën e punës në fillim të shekullit XX. Gruaja atje ishte e privuar madje edhe nga të drejtat më të thjeshta njerëzore.
Ajo i fitoi të drejtat e saj, por prirja (në Perëndim) u përqendrua tek “liria” e gruas për t’u zhveshur, për t’u përzier në mënyrë të shfrenuar me meshkujt dhe për t’u çliruar moralisht, duke menduar se me këtë e kishin nderuar gruan. Mirëpo ajo që ndodhi në Perëndim si pasojë e këtij drejtimi, vërtetoi rëndësinë e vlerave të vërteta nderuese që Islami ka përcaktuar për gruan. Dhe pikërisht kjo është arsyeja pse ne i kushtojmë kaq shumë rëndësi çështjes së hixhabit.
Zhveshja dhe pijet alkoolike – një traditë evropiane
Sot në botë vërejmë një ndjeshmëri të madhe ndaj modestisë së gruas. Nëse ndonjë person, filozof apo drejtim politik kundërshton zhveshjen e gruas, ai përballet me një bujë të madhe. Ndërkohë nuk ka asnjë ndjeshmëri ndaj shumë prishjeve morale, sjelljeve të këqija dhe zakoneve të shëmtuara. Por nëse ndonjë vend ndjek një politikë që kundërshton konsumimin e pijeve alkoolike, menjëherë ngrihet zhurmë kundër tij, e shikojnë me përbuzje dhe e etiketojnë si “prapanik”!
Kush janë bartësit e kësaj kulture? Kush janë ata që e kanë bërë zhveshjen e gruas një “traditë” dhe përhapjen e pijeve dehëse një “zakon”? Këta janë evropianët, dhe këto dukuri kanë rrënjë të thella në kulturën e tyre. Kjo “traditë” dhe këto “zakone” tashmë janë përhapur në pjesët e tjera të botës, sikur të ishin parime të patundshme, dhe kushdo që i kundërshton, shihet sikur ka bërë një mëkat të madh!
Qëndrime kontradiktore të Perëndimit
Në vendet evropiane që pretendojnë përparim dhe që në mediat e tyre thonë se janë të interesuara për të drejtat e njeriut dhe respektojnë mendimin e individit, nuk u është lejuar disa grave dhe vajzave myslimane të veshin hixhabin islam në shkolla dhe universitete! Në këtë rast ata e lejojnë vetes të imponojnë detyrim dhe nuk e shohin këtë si problem.
Megjithatë, qarqet e tyre ngrejnë zërin kundër Republikës Islamike sepse ajo e bën të detyrueshëm hixhabin në shoqëri! Nëse imponimi i një lloj veshjeje është i keq, atëherë imponimi i zhveshjes është edhe më i keq se imponimi i hixhabit, sepse hixhabi është më afër pastërtisë dhe sigurisë morale. Le ta shohë Perëndimi, të paktën, të dyja rastet me të njëjtin standard, por Perëndimi nuk e bën këtë.
Fyerja e gruas në kulturën perëndimore
Në çështjen e gruas, qëndrimi ynë nuk është mbrojtës, por sulmues. Perëndimorët na kundërshtojnë për hixhabin e grave tona dhe për detyrimin e hixhabit në vendin tonë. Por edhe ata vetë e kanë detyruar gruan të zhvishet. Megjithatë, problemi i tyre në lidhje me gruan është shumë më i rëndë dhe më i ndërlikuar.
Ata e kanë tërhequr gruan perëndimore drejt banalitetit dhe poshtërimit, e kanë përbuzur dhe e kanë fyer rëndë. Ulja e gruas përkrah burrit në tryeza diplomatike nuk e shlyen dot poshtërimin që i kanë bërë asaj. Ata e kanë shndërruar gruan në një mjet për kënaqjen e epshit, dhe kjo është fyerja më e madhe që mund t’i bëhet një gruaje.
Hixhabi – çelësi i kulturës islame
Për të vendosur një sundim të qëndrueshëm mbi një vend, është e domosdoshme të ndryshohet kultura e atij vendi. Domethënë, ai vend duhet të përshtatet kulturorisht me kulturën e fuqisë sunduese, në mënyrë që të dorëzohet plotësisht. Perëndimorët e kanë zbatuar këtë në Lindje, por nuk kanë arritur ndonjë sukses të madh. Tani ata duan ta zbatojnë këtë në Afganistan, dhe është e sigurt se një nga qëllimet e tyre kryesore është shkulja e themeleve thelbësore që formojnë personalitetin dhe identitetin e njerëzve.
Ata e nisin këtë proces nga Islami, kundërshtojnë hixhabin, kundërshtojnë përkushtimin fetar të njerëzve dhe çdo shfaqje fetare. Prandaj, duhet ruajtur dhe thelluar këto vlera.
Perëndimi e drejton shigjetën e kritikës së tij ndaj Republikës Islamike për shkak të respektimit të detyrueshëm të hixhabit nga gratë, por ata nuk kritikojnë ato shtete që e detyrojnë gruan të zhvishet ose të heqë hixhabin! Pse? Sepse veshja islame e gruas bie ndesh me kulturën sunduese në Perëndim. Këta janë tepër të ndjeshëm ndaj kësaj çështjeje.
Ndalimi i hixhabit në Evropë
Në vitet e fundit është shfaqur dukuria e luftës kundër hixhabit në Evropë, në Francë, Gjermani dhe disa vende të tjera. Nga njëra anë, ata flasin vazhdimisht për “standardet ndërkombëtare”. Kur, për shembull, duan që Republika Islamike të veprojë sipas dëshirës së tyre, thonë: “Irani duhet të sillet në përputhje me standardet ndërkombëtare.”
Por me “standardet ndërkombëtare” ata nënkuptojnë ato që përputhen me modelin e kulturës perëndimore. Këto janë praktikat e Perëndimit. Çdo kulturë që nuk është perëndimore, e veçanërisht kultura islame, e cila ka pozitën dhe identitetin e saj të veçantë dhe qëndron përballë dobësisë dhe nënshtrimit, sapo përpiqet të marrë pjesë në jetën publike, përballet me presionet dhe poshtërimet më të ashpra.
Ndikimi i kulturës së hixhabit
Dukuria e prirjes së grave drejt hixhabit është e dukshme në vendet islame ku dikur hixhabi ishte i rrallë dhe ku shoqëria ishte e zhytur në sipërfaqësinë e kulturës perëndimore, madje edhe në vetë vendet perëndimore. Ne kemi parë në vende të largëta, të ndikuara nga kultura perëndimore evropiane, se gratë po priren të mbajnë hixhab sipas modelit të gruas iraniane.
Gjatë një vizite që bëra në një vend mysliman në Afrikën e Veriut, pashë se vajzat dhe gratë po e imitonin gruan iraniane në mënyrën e mbajtjes së hixhabit. Edhe sot, gratë në botën perëndimore po drejtohen gradualisht drejt hixhabit islam.
Kur shohim se hixhabi po sfidon kundërshtarët e tij në disa vende perëndimore dhe madje edhe në disa vende myslimane që nuk qeverisen nga Islami, kjo tregon se ekziston një dëshirë e brendshme te gruaja për hixhabin. Në disa vende ku dikur nuk përmendej fare hixhabi, tani shohim gra të arsimuara, veçanërisht vajza studente, që shfaqin dëshirë për ta mbajtur dhe që e ruajnë me krenari.
Imponimi i kulturës perëndimore
Reza Khani (babai i shahut të fundit, tashmë i varrosur) ishte në atë kohë njeriu më i madh që zbatonte në Iran projektin e realizimit të interesave të Perëndimit në shërbim të kolonializmit britanik. Ai, papritur, ndryshoi veshjen kombëtare iraniane!
Në Indi dhe në vendet më të largëta të botës, popujt ruajnë veshjet e tyre tradicionale, krenohen me to dhe nuk ndihen inferiorë për shkak të tyre. Por Reza Khani dhe rrethi i tij e ndaluan veshjen kombëtare iraniane! Pse? Ata pretenduan se kjo veshje pengonte zhvillimin shkencor të individit! Sa e çuditshme! Më të mëdhenjtë dijetarë iranianë, veprat e të cilëve ende studiohen në Evropë, jetuan pikërisht në atë kulturë e në ato kushte. Ç’lidhje ka veshja me përparimin në shkencë?
Nën justifikimin e kësaj marrëzie, ata ndryshuan veshjen e popullit. Grave u ndaluan të veshin hixhabin, madje ua hoqën me forcë. Pretenduan se hixhabi e pengonte gruan të mësonte dhe të merrte pjesë në jetën shoqërore! Por unë pyes: sa aktive u bë gruaja iraniane në fushën shoqërore pas heqjes së hixhabit? A iu dha gruas ndonjëherë mundësia për të marrë pjesë në veprimtari shoqërore në kohën e Reza Khanit dhe të të birit? Madje as vetë burrat nuk kishin një fushë të tillë veprimi!
Kur gruaja hyri në fushën e jetës shoqërore, ngriti lart flamurin e vendit me duart e saj të forta dhe e shtyu burrin drejt fushës së sakrificës dhe përpjekjes, ajo hyri me çadorin (mbulesën tradicionale). Çfarë ndikimi negativ ka çadori? Çfarë ndikimi ka veshja në aktivitetin e burrit apo të gruas?
Ky njeri injorant e arrogant, Reza Khani, ia dorëzoi frerët e pushtetit armikut. Ai vendosi papritur të ndryshonte veshjen kombëtare të vendit, për asnjë arsye tjetër, veçse sepse gruaja në Perëndim ishte e zhveshur!
Ata nuk morën nga Perëndimi atë që i shërben njerëzve: as shkencën, as përvojën, as frymën e përkushtimit dhe të përpjekjes, as guximin dhe shpirtin e iniciativës. Çdo vend, sido që të jetë, ka cilësi të mira, por ata nuk morën asnjërën prej tyre. Çfarë sollën, e morën pa analizë dhe pa gjykim: “Është perëndimore, pra duhet pranuar!” thanë.
Kështu, mënyra e veshjes, e të ngrënit, e të folurit e madje edhe e të ecjes u morën vetëm pse ishin perëndimore. Ky është një helm vdekjeprurës për vendin, dhe kurrsesi nuk është i drejtë.
Gruaja myslimane e shtypur
Gruaja në sistemin monarkik të rrëzuar ishte në të gjitha fushat vërtet e shtypur. Nëse një grua dëshironte të hynte në fushën e dijes, ajo duhej të hiqte dorë nga feja, devotshmëria dhe ndershmëria. A ishte e mundur që gruaja besimtare ta ruante lehtësisht hixhabin dhe dinjitetin e saj në universitete apo në qendra shkencore e kulturore?
A ishte e mundur që gruaja besimtare të ecte nëpër rrugët e Teheranit apo disa qyteteve të tjera me dinjitet, me hixhab apo qoftë edhe me një mbulesë të pjesshme, pa u ngacmuar nga njerëzit e prishur që ishin dashuruar me degjenerimin dhe shthurjen që u kishte sjellë Perëndimi?!
Ata e ngushtuan aq shumë hapësirën e gruas, saqë shumica e grave nuk ishin më në gjendje të ndiqnin dijen. Sigurisht, kishte përjashtime, por në përgjithësi, hyrja e gruas në fushën e arsimit ishte shumë e vështirë, përveç nëse ajo hiqte hixhabin dhe largohej nga devotshmëria dhe dinjiteti.
Hixhabi dhe zhvillimi shoqëror i gruas iraniane
Me ardhjen e Islamit, të Revolucionit dhe të Imamit, gruaja në këtë vend arriti majat e veprimtarisë shoqërore dhe politike. Ajo mori përsipër të ngrinte lart flamurin e revolucionit, duke ruajtur njëkohësisht hixhabin, dinjitetin, personalitetin e saj islam, pastërtinë, fenë dhe devotshmërinë. Kjo është një prej mirësive më të mëdha që Zoti i Madhëruar i ka dhënë gruas iraniane.
Shikoni ç’mrekulli të madhe arrin gruaja myslimane kur i kthehet natyrës dhe origjinalitetit të saj! Këtë e shohim, me falënderim ndaj Zotit, në revolucionin tonë dhe në sistemin tonë islam.
Sot, me ndihmën e Zotit, ne shohim një numër të madh grash të ditura në fusha të ndryshme të shoqërisë sonë: studente të zellshme e të afta, diplomante të shkëlqyera dhe mjeke specialiste të përgatitura. Degët e ndryshme të dijes në Republikën Islamike sot janë në duart e grave, grave që ruajnë plotësisht ndershmërinë, personalitetin, pastërtinë dhe hixhabin e tyre, krahas përkujdesjes për edukimin islam të fëmijëve, përmbushjes së detyrimeve bashkëshortore sipas Islamit dhe pjesëmarrjes aktive në jetën shkencore e politike.
Në një mjedis islam dhe me frymëzim shpirtëror islam, gruaja mund të arrijë përsosmërinë e saj të vërtetë, larg banalitetit, larg pamjeve mashtruese dhe larg zhytjes poshtëruese në konsumizëm.
Thirrja e gruas myslimane
Gruaja iraniane, veçanërisht ajo që ka hyrë në fusha të ndryshme shkencore duke respektuar Islamin dhe rregullat e tij, dhe sidomos duke ruajtur hixhabin, mban përgjegjësinë të transmetojë zërin e saj tek të gjitha gratë dhe vajzat e botës, duke u thënë atyre: Dija nuk do të thotë shpërfillje apo çrregullim moral. Nuk është e nevojshme që për të fituar dijen të lirohet lidhja midis burrit dhe gruas nga standardet etike. Njeriu mund të kërkojë dijen dhe të ngjitet në shkallët e saj duke respektuar të gjitha këto standarde.
Gruaja myslimane e devotshme mund të jetë nisëse e thirrjes islame globale.
Marrë: https://alwelayah.net