Në çdo zemër njerëzore, dashuria ndaj prindërve është si një burim që nuk thahet kurrë. Ajo fillon që në çastet e para të jetës, kur foshnja ndien ngrohtësinë e nënës dhe mbrojtjen e babait.
Kjo dashuri është e shenjtë, sepse prindërit janë mjetet përmes të cilëve Zoti na solli në ekzistencë, janë drita që na mësoi të ecim, të flasim, të duam. Ata janë strehë në ditët e stuhishme dhe urë drejt mëshirës hyjnore.
Mirësia ndaj tyre nuk është vetëm një ndjenjë e bukur, por është një detyrim hyjnor dhe një provë e besimit të sinqertë. Kur’ani dhe hadithet e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) na mësojnë se respekti, kujdesi dhe dashuria ndaj prindërve janë rrugë që çojnë drejt kënaqësisë së Allahut.
Prandaj, kush i nderon prindërit, ka nderuar vetveten, dhe kush i dhuron atyre dashuri, ka gjetur derën e Xhennetit të hapur për shpirtin e tij.
Në çdo zemër që rreh me dritën e besimit, prindërit zënë një vend të shenjtë. Ata janë rrënjët e jetës sonë, hijet mbrojtëse në ditët e fëmijërisë, dhe shembujt e parë të dashurisë dhe sakrificës. Mirësia ndaj tyre nuk është vetëm një sjellje e bukur, por është një adhurim i lartë që të çon drejt kënaqësisë së Allahut dhe e hap derën e Xhennetit për shpirtin mirënjohës.
Kur’ani i Shenjtë dhe hadithet e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) e ngritin këtë detyrim në një nivel të jashtëzakonshëm, duke e bërë pas bindjes ndaj Allahut, urdhrin më të madh të fesë.
Allahu i Madhërishëm thotë në Librin e Tij: “Adhuroni Allahun dhe mos i shoqëroni Atij asgjë (në adhurim); silluni mirë me prindërit…” (Sure En-Nisa, ajeti 36).
Ky urdhër hyjnor na mëson se pas adhurimit të Allahut, nuk ka vepër më të dashur se respekti, dashuria dhe kujdesi ndaj prindërve.
Në një tjetër ajet, Zoti thotë: “Zoti yt ka urdhëruar, që të mos adhuroni askënd tjetër përveç Atij dhe, që të silleni mirë me prindërit. Nëse njëri prej tyre ose të dy arrijnë pleqërinë te ti, mos u thuaj atyre as “uh!”, mos i kundërshto, por drejtoju atyre me fjalë respekti.” “Lësho para tyre krahët e përuljes prej mëshirës dhe thuaj: “O Zoti im, mëshiroji ata, ashtu siç më kanë rritur, kur unë isha I vogël!” (Sure El-Isra, ajetet 23-24).
Këto fjalë hyjnore nuk janë vetëm një udhëzim moral, por janë një pasqyrë e butësisë dhe e ndjeshmërisë që duhet të mbizotërojë në zemrën e çdo besimtari ndaj prindërve të tij.
Mirësia ndaj prindërve nuk matet vetëm me fjalë të ëmbla, por me durim, kujdes dhe shërbim të përulur. Kur fëmija kujdeset për nënën e lodhur apo babanë e plakur, ai nuk po bën një nder njerëzor, por po kryen një adhurim që peshohet rëndë në peshoren e veprave të mira.
Në një hadith të ndritshëm, Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Kënaqësia e Allahut qëndron në kënaqësinë e prindërve dhe zemërimi i Allahut qëndron në zemërimin e prindërve.” (Bihar al-Anwar, vëll. 74).
Ky hadith e bën të qartë se lidhja midis njeriut dhe Zotit të tij kalon përmes portës së mirësisë ndaj prindërve. Ai që i lëndon, mbyll derën e mëshirës; ai që i nderon, e gjen derën e Xhennetit të hapur.
Në traditën e Ehli Bejtit, dashuria dhe kujdesi ndaj prindërve është një shtyllë e fortë e moralit islam. Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Sillu me prindërit e tu siç dëshiron që fëmijët e tu të sillen me ty.” (Bihar al-Anwar, vëll. 71).
Ky mësim i urtë na kujton se dashuria është një rreth që kthehet: kush jep mirësi, korr mirësi; kush shfaq respekt, trashëgon nder.
Imam Zejnul Abidini (paqja qoftë mbi të), në “Risaletul Huquq” (Traktati i të Drejtave), e përshkruan të drejtën e nënës me fjalë që prekin shpirtin: “E drejta e nënës është që ta dish se ajo të ka mbajtur aty ku askush tjetër nuk mund të mbajë, të ka ushqyer me frytin e zemrës së saj, dhe të ka mbrojtur me trupin e saj. Prandaj, ji falënderues ndaj saj për aq sa të mban mendja.” Ndërsa për babanë thotë: “E drejta e babait është që të dish se ai është rrënja jote dhe pa të nuk do të ekzistoje.”
Mirësia ndaj prindërve është më shumë se një detyrë familjare; është një provë besimi. Ajo zbulohet në momente të thjeshta, kur fëmija dëgjon me durim, ndihmon pa pritur shpërblim, dhe flet me përulësi. Një njeri mund të ketë shumë adhurime, por nëse zemra e tij është e ftohtë ndaj prindërve, adhurimet e tij janë të mangëta.
Imam Sadiku (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Kush shikon prindërit e tij me dashuri dhe mëshirë, Allahu i shkruan atij një shpërblim të një Haxhi të pranuar.” (Bihar al-Anwar, vëll. 74).
Vetëm një vështrim plot dashuri ndaj prindërve është i barabartë me një pelegrinazh të pranuar, një mrekulli shpirtërore që tregon se sa e madhe është pesha e tyre në sytë e Zotit.
Në shumë hadithe, mirësia ndaj prindërve është përmendur si një urë që lidh dynjanë me ahiretin. Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Dera më e bukur e Xhennetit është prindi. Nëse dëshiron, ruaje atë derë; nëse dëshiron, humbe.” (Bihar al-Anwar, vëll. 74).
Kjo do të thotë se çdo veprim ndaj tyre, qoftë dashuri apo përbuzje, ndërton ose shkatërron rrugën tonë drejt shpëtimit. Ai që i nderon prindërit, e nderon vetveten; ai që i lëndon, lëndon shpirtin e tij.
Në Islam, mirësia ndaj prindërve nuk përfundon me vdekjen e tyre. Përkundrazi, ajo vazhdon në çdo lutje, në çdo sadaka, në çdo vepër të mirë që bëhet në emër të tyre.
Profeti i mëshirës (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Kur njeriu vdes, veprat e tij ndërpriten, përveç tre gjërave: një sadake e vazhdueshme, një dituri që u sjell dobi të tjerëve, ose një fëmijë i mirë që lutet për të.” (Bihar al-Anwar, vëll. 6).
Një fëmijë që ngre duart në lutje për nënën dhe babanë e tij, është si një dritë që i arrin ata në varr, një dhuratë që nuk shuhet kurrë.
Por mirësia ndaj prindërve nuk duhet të kufizohet vetëm në periudhat e rehatshme të jetës. Ajo shfaqet më shumë në kohët e vështira, kur durimi sprovohet dhe kujdesi kërkon sakrificë.
Sa bukur e ka thënë Imam Aliu (paqja qoftë mbi të): “Mos e humb respektin ndaj prindërve të tu, qoftë edhe kur ata janë të padrejtë ndaj teje, sepse nderimi ndaj tyre është pjesë e devotshmërisë ndaj Allahut.” (Bihar al-Anwar, vëll. 74).
Kjo tregon se dashuria ndaj prindërve nuk është një ndjenjë e kushtëzuar nga sjellja e tyre, por një urdhër që buron nga shpirti i bindjes ndaj Zotit.
Në shoqërinë islame, mirësia ndaj prindërve është themeli mbi të cilin ngrihet çdo vlerë morale. Një popull që nderon prindërit është një popull që nderon Zotin, historinë dhe vlerat e veta. Kur fëmijët sillen me dashuri, kur prindërit trajtohen me nder, shtëpitë mbushen me dritë dhe mëshirë.
Një familje e tillë është pasqyra e një shoqërie të shëndoshë, ku zemrat lidhen me hallka dashurie, faljeje dhe kujdesi të ndërsjellë.
Në fund, le të kujtojmë se çdo fjalë e butë, çdo buzëqeshje dhe çdo kujdes ndaj prindërve është një çelës që hap portat e Xhennetit. Le të jemi falënderues ndaj atyre që sakrifikuan rininë e tyre për rritjen tonë, që heshtën për të na dhënë paqe, që duruan për të na parë të lumtur. Sepse në fytyrat e tyre fshihet mëshira e Zotit, dhe në kënaqësinë e tyre gjendet kënaqësia e Tij.
Mirësia ndaj prindërve është dritë që ndriçon jetën, aromë që e bën shpirtin të pastër, dhe derë e hapur që të fton drejt Xhennetit, aty ku dashuria e përjetshme i bashkon prindërit dhe fëmijët nën hijen e mëshirës së Allahut të Gjithëmëshirshëm.