Hyrje
Historia islame është e mbushur me ngjarje madhështore që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në ndërgjegjen e njerëzimit. Ndër këto ngjarje, asnjëra nuk ka prekur zemrat e besimtarëve aq thellë sa lëvizja e Imam Husejnit (Paqja qoftë mbi të) drejt Kerbelasë.
Ky nuk ishte thjesht një udhëtim nga një vend në tjetrin, por një marshim drejt përjetësisë, një rrugëtim i mbushur me sakrifica, besim, durim dhe përkushtim ndaj Allahut. Çdo hap i këtij karvani mbante me vete një mesazh hyjnor që do të ndriçonte brezat deri në Ditën e Gjykimit.
Kur përmendet nisja e karvanit të Imam Husejnit, zemrat mbushen me emocione të forta. Në atë karvan nuk ndodheshin vetëm luftëtarë të guximshëm, por edhe gra, fëmijë dhe besimtarë të devotshëm që kishin vendosur të mos e braktisnin Imamin e tyre. Ata e dinin se rruga që kishin zgjedhur ishte e vështirë dhe se fundi i saj do të ishte sakrifica, por dashuria për Allahun dhe mbrojtja e së vërtetës ishte më e fortë se çdo frikë. Prandaj, nisja e këtij karvani mbetet një nga momentet më prekëse dhe më madhështore të historisë islame.
——————- — ———————
Karvani i Imam Husejnit është nisur për në Kerbela
Ishte viti 61 pas Hixhrit. Errësira e padrejtësisë kishte filluar të mbulonte shoqërinë islame. Jezidi kishte marrë pushtetin dhe kërkonte që të gjithë muslimanët t’i nënshtroheshin sundimit të tij.
Mirëpo, Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të), nipi i Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), nuk mund të pranonte një udhëheqje që shkelte parimet e Islamit. Ai e kuptonte se heshtja përballë padrejtësisë do të nënkuptonte vdekjen e vlerave që gjyshi i tij kishte sakrifikuar aq shumë për t’i përhapur.
Me zemër të qetë dhe me besim të plotë tek Allahu, Imam Husejni u nis nga Medina. Momenti i largimit ishte i mbushur me trishtim. Ai po largohej nga qyteti i Profetit, nga vendi ku kishte kaluar fëmijërinë pranë gjyshit të tij dhe ku kishte dëgjuar shpalljen e Islamit. Çdo rrugë, çdo shtëpi dhe çdo cep i Medinës i kujtonte kujtimet e dashura të familjes së Profetit. Megjithatë, përgjegjësia për të mbrojtur të vërtetën ishte më e madhe se lidhja me vendlindjen.
Në karvanin e tij ndodheshin njerëz të veçantë. Aty ishte vëllai i tij besnik, Abbas ibn Ali (Ebu Fadl al Abbas) (Paqja qoftë mbi të), simboli i trimërisë dhe besnikërisë. Aty ndodhej Imam Sexhadi (Paqja qoftë mbi të), i cili do të mbijetonte për të përcjellë mesazhin e Kerbelasë.
Gjithashtu ishin motrat e Imam Husejnit, veçanërisht Zonja Zejnebja (Paqja qoftë mbi të), gruaja e fortë që më vonë do të bëhej zëri i kësaj tragjedie. Në mesin e karvanit kishte edhe fëmijë të vegjël, fytyrat e pafajshme të të cilëve ndriçonin mes vapës së shkretëtirës.
Karvani ecte ngadalë nëpër rrugët e gjata dhe të thata të Arabisë. Dielli përvëlues binte mbi rërën e nxehtë, ndërsa era e shkretëtirës ngrinte grimca pluhuri që mbulonin horizontin.
Deve pas deveje përparonin në heshtje. Herë pas here dëgjoheshin zërat e fëmijëve ose recitimi i ajeteve të Kur’anit nga shokët e Imamit. Atmosfera ishte e qetë, por në të njëjtën kohë mbante një ndjenjë të thellë solemniteti, sikur vetë toka dhe qielli e dinin se po afrohej një ngjarje që do të ndryshonte historinë.
Gjatë rrugës, Imam Husejni nuk reshti së këshilluari njerëzit. Ai fliste për drejtësinë, për ruajtjen e fesë dhe për përgjegjësinë e çdo muslimani përballë së keqes. Ai nuk kërkonte pushtet dhe as lavdi.
Qëllimi i tij ishte të ringjallte vlerat e Islamit. Siç kishte thënë vetë: “Unë nuk dola për kryengritje, as për mendjemadhësi dhe as për të bërë padrejtësi. Unë dola për të reformuar umetin e gjyshit tim.”
Sa më shumë që karvani afrohej drejt Irakut, aq më të shumta bëheshin lajmet shqetësuese. Njerëzit që dikur kishin shkruar letra duke e ftuar Imamin në Kufe, tani po tërhiqeshin nga frika e sundimtarëve. Megjithatë, Imam Husejni nuk u kthye mbrapa. Ai e dinte se rruga e tij ishte rruga e detyrës hyjnore dhe ai e dinte se Allahu kishte zgjedhur për të një mision të madh.
Kur karvani arriti në tokën e Kerbelasë, Imam Husejni pyeti për emrin e atij vendi. Kur dëgjoi se quhej Kerbela, sytë e tij u mbushën me lot. Ai tha se ky ishte vendi i vuajtjes dhe i sprovës. Atje urdhëroi që karvani të ndalonte. Ishte një fushë e gjerë, e mbuluar me rërë të artë, e rrethuar nga heshtja e shkretëtirës dhe e larë nga rrezet e forta të diellit.
Në atë çast, historia mori një drejtim të ri. Karvani që ishte nisur me shpresën për të ringjallur drejtësinë, tashmë ndodhej në vendin ku do të shkruhej epopeja më e madhe e sakrificës.
Gratë ngritën tendat, fëmijët kërkonin ujë dhe burrat përgatiteshin për ditët e vështira që po afroheshin. Askush nuk e dinte saktësisht se çfarë do të ndodhte, por të gjithë e ndienin se po jetonin momentet më të rëndësishme të jetës së tyre.
Në netët e Kerbelasë, qielli dukej më i afërt se kurrë. Besimtarët e kalonin kohën në namaz, lutje dhe lexim të Kur’anit. Zërat e tyre përziheshin me fëshfërimën e erës së shkretëtirës. Ata nuk mendonin për jetën e kësaj bote, por për kënaqësinë e Allahut.
Zemrat e tyre ishin të mbushura me qetësi, sepse e dinin se po qëndronin në anën e së vërtetës.
Të dashur vëllezër dhe motra!
Nisja e karvanit të Imam Husejnit drejt Kerbelasë nuk ishte një lëvizje e zakonshme historike. Ishte një shkollë e përjetshme e sakrificës, besimit dhe qëndrueshmërisë. Çdo hap i atij karvani na mëson se njeriu duhet të mbrojë të vërtetën edhe kur mbetet i vetëm.
Çdo figurë e atij karvani na mëson se dashuria për Allahun është më e madhe se dashuria për jetën.
Edhe sot, pas shumë shekujsh, kur përmendet nisja e karvanit të Imam Husejnit për në Kerbela, zemrat e besimtarëve mbushen me mall dhe lot. Ata kujtojnë karvanin e vogël që udhëtoi nëpër shkretëtirë, por që në realitet po udhëtonte drejt përjetësisë.
Ata kujtojnë një Imam që zgjodhi sakrificën në vend të nënshtrimit dhe një grup besimtarësh që shkruan me gjakun e tyre faqet më të ndritura të historisë islame.
Për këtë arsye, karvani i Imam Husejnit vazhdon të ecë edhe sot në zemrat e miliona njerëzve, duke i thirrur drejt së vërtetës, drejtësisë dhe besimit të sinqertë tek Allahu.
“O Allah, na bëj prej atyre që e duan Imam Husejnin (Paqja qoftë mbi të), ecin në gjurmët e tij dhe mbajnë gjallë mesazhin e Kerbelasë në zemrat dhe veprat e tyre. Na dhuro guximin për të qëndruar në anën e së vërtetës, edhe kur rruga bëhet e vështirë, dhe na ruaj nga padrejtësia, hipokrizia dhe largimi nga udhëzimi Yt.
O Allah, për hir të Muhamedit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe familjes së tij të pastër, na bëj prej atyre që marrin mësim nga sakrifica e Imam Husejnit dhe shokëve të tij besnikë. Mbush zemrat tona me dashuri për Ehli Bejtin, forco besimin tonë dhe na mundëso që të jemi ndër pasuesit e tyre të sinqertë në këtë botë dhe ndërmjetësimin e tyre në botën tjetër. Amin, o Zoti i botëve.”
MA. Isra Merja