Në ajetin 45 të sures “El-Bekare” Allahu i Madhëruar thotë:
}وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ ۚ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخَاشِعِينَ{
“Kërkoni ndihmë me durim dhe me namaz. Vërtet, kjo është e rëndë, përveç për ata që janë të përulur ndaj Allahut.”
Ky ajet na mëson se besimtari, kur përballet me vështirësi, sprova ose shqetësime, duhet të mbështetet te dy gjëra kryesore: durimi dhe namazi. Durimi e forcon zemrën që të mos dorëzohet, ndërsa namazi e lidh njeriun me Allahun dhe i jep qetësi shpirtërore.
Pjesa “kjo është e rëndë” tregon se ruajtja e durimit dhe namazit nuk është gjithmonë e lehtë. Por për njerëzit që kanë përulësi, frikërespekt dhe lidhje të sinqertë me Allahun, namazi dhe durimi bëhen burim force, jo barrë.
Të dashur vëllezër dhe motra!
Kur përmendim Kerbelanë, përmendim një shkollë të madhe shpirtërore, një shkollë ku mësohet besimi, sakrifica, drejtësia, qëndrueshmëria dhe sidomos durimi.
Kerbelaja është shkollë e durimit, sepse aty imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!) familja e tij dhe shokët e tij treguan se durimi nuk është dobësi. Durim nuk do të thotë të pranosh padrejtësinë. Durim do të thotë të qëndrosh në rrugën e Allahut edhe kur rruga është e vështirë.
Në ajetin 153 të sures “El-Bekare” Allahu i Madhëruar thotë:
{يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱسۡتَعِينُواْ بِٱلصَّبۡرِ وَٱلصَّلَوٰةِۚ إِنَّ ٱللَّهَ مَعَ ٱلصَّٰبِرِينَ}
“O ju që keni besuar! Kërkoni ndihmë për veten nëpërmjet durimit dhe namazit! Në të vërtetë, Allahu është me të duruarit.”
Pra, në këtë ajet Allahu nuk thotë vetëm se i do durimtarët, por thotë: “Allahu është me durimtarët.” Të jesh në shoqërinë e ndihmës, mëshirës dhe përkrahjes së Allahut, kjo është grada më e lartë.
1- Çfarë është durimi?
Në Islam, durimi quhet sabrun. Durimi nuk është thjesht të heshtësh. Durimi është të kontrollosh veten për hir të Allahut. Dijetarët kanë thënë se durimi është në tri forma:
Durimi në bindje ndaj Allahut, si namazi, agjërimi, morali i mirë dhe ruajtja e fesë.
Durimi ndaj gjynaheve, pra të mos biesh në haram edhe kur tundimi është i fortë.
Durimi në sprova, kur njeriu përballet me dhimbje, humbje, padrejtësi ose vështirësi.
Kerbelaja i përmbledh të tria këto forma të durimt. Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!) duroi në bindje ndaj Allahut. Ai nuk pranoi të mbështeste padrejtësinë. Ai duroi ndaj presionit, kërcënimit dhe frikës. Ai duroi në sprovën më të rëndë: Humbjen e familjarëve, shokëve dhe jetës së tij në rrugën e së vërtetës.
Në ajetin 155 të sures “El-Bekare”Allahu thotë:
}وَلَنَبۡلُوَنَّكُم بِشَيۡءٖ مِّنَ ٱلۡخَوۡفِ وَٱلۡجُوعِ وَنَقۡصٖ مِّنَ ٱلۡأَمۡوَٰلِ وَٱلۡأَنفُسِ وَٱلثَّمَرَٰتِۗ وَبَشِّرِ ٱلصَّٰبِرِينَ{
“Ne do t’ju sprovojmë me diçka prej frikës, urisë, humbjes së pasurisë, jetëve dhe fryteve. Përgëzoji durimtarët.”
Pastaj, në ajetin 156 të sures “El-Bekare” Allahu tregon cilët janë durimtarët:
}لَّذِينَ إِذَآ أَصَٰبَتۡهُم مُّصِيبَةٞ قَالُوٓاْ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّآ إِلَيۡهِ رَٰجِعُونَ{
“Ata të cilët, kur i godet ndonjë fatkeqësi, thonë: ‘Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi.’”
Kjo është fjala e besimtarit. Ai nuk e sheh jetën si pronë të tij absolute. Ai e di se çdo gjë është amanet nga Allahu dhe është plotësisht i bindur se kthimi është te Krijuesi i Plotfqishëm.
Në Kerbela, durimi u shfaq te imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!), i cili pa me sytë e tij dëshmorët nga familja e shokët e tij që binin njëri pas tjetrit, por nuk e humbi besimin te Allahu dhe as durimin.
Durimi u shfaq te Zonja e Madhe Zejneb (Paqja qoftë mbi të!), e cila pas gjithë tragjedisë qëndroi e palëkundur. Pas tragjedisë, ajo mbajti gjallë mesazhin e Kerbelasë. Ajo tregoi se durimi nuk përfundon në momentin e sprovës. Ndonjëherë durimi fillon pas sprovës.
Zonja e Madhe Zejneb u përball me dhimbje të mëdha, por ajo nuk e humbi besimin e as durimin. Ajo nuk e humbi dinjitetin. Ajo nuk e humbi lidhjen me Allahun. Kur ibn Zijadi e pyeti Zonjn e Madhe Zejneb: ‘Si e pe veprimin e Allahut ndaj vëllait tënd?’ Ajo iu përgjigj: “Nuk pashë veçse bukuri.” Kjo nuk do të thotë se dhimbja nuk ishte e rëndë. Por, do të thotë se ajo e shihte çdo sakrificë në rrugën e Allahut si pjesë të një qëllimi të madh hyjnor.
– Durimi u shfaq te fëmijtë dhe gratë e Ehli Bejtit, të cilët përballuan etjen, robërinë dhe poshtërimet pa e braktisur rrugën e së vërtetës.
Kur njeriu e sheh sprovën me syrin e besimit, jo vetëm me syrin e dhimbjes, kjo është shkalla e lartë e durimit.
Sigurisht që durimtarë do të kenë shpërblim pa masë. Në ajetin 10 të sures “Ez-Zumer”, Allahu i Madhëruar thotë:
{إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ}
“Vërtet, durimtarëve do t’u jepet shpërblimi i tyre pa masë.”
Pa masë do të thotë se shpërblimi i durimit është aq i madh, sa vetëm Allahu e di plotësisht.
Një mësim shumë i rëndësishëm nga Kerbelaja është se durimi nuk do të thotë të pajtohesh me padrejtësinë.
Ka njerëz që mendojnë se durim do të thotë të mos flasësh, të mos reagosh, të pranosh çdo të keqe. Por Kerbelaja na mëson të kundërtën. Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!) ishte durimtar, por nuk pranoi padrejtësinë.
Profeti (Paqja e bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) ka thënë: “Zotëria i dëshmorëve është Hamzai dhe ai njeri që ngrihet para një udhëheqësi të padrejtë, e urdhëron për të mirë dhe e ndalon nga e keqja, dhe ai e vret.” (Transmetuar në burime hadithesh, si Hakimi).
Ky hadith na tregon se fjala e së vërtetës para padrejtësisë është prej veprave më të larta.
Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!) ishte shembulli i kësaj fjale. Ai nuk luftoi për ego. Ai nuk u ngrit për hakmarrje. Ai u ngrit për të mos lejuar që feja të shndërrohej në mjet të padrejtësisë.
Prandaj, kur themi “Kerbelaja është shkollë e durimit”, duhet të kuptojmë: është shkollë e durimit aktiv, e durimit me dinjitet, e durimit që mbron të vërtetën.
Tani pyetja është: Çfarë lidhje ka Kerbelaja me jetën tonë sot?
Ne ndoshta nuk jemi në Kerbela, por secili prej nesh ka “Kerbelanë” e vet në jetë. Dikush sprovohet me varfëri. Dikush me sëmundje. Dikush me padrejtësi. Dikush me probleme familjare. Dikush me presion për të lënë namazin, moralin ose fenë. Dikush sprovohet me vetminë, me zhgënjimin, me humbjen e njerëzve të dashur.
Kerbelaja na mëson: Mos e humb Allahun në mes të sprovës.
Nëse humb pasuri, por ruan besimin, nuk ke humbur gjithçka. Nëse humb rehati, por ruan namazin, nuk je i thyer. Nëse njerëzit të kthejnë shpinën, por Allahu është me ty, ti je i fortë.
Asnjë natë nuk zgjat përgjithmonë. Asnjë sprovë nuk është jashtë dijes së Allahut. Asnjë lot i sinqertë nuk humbet tek Allahu.
Nga Kerbelaja mësojmë se:
Besimi nuk matet vetëm në ditë të lehta, por sidomos në ditë të vështira.
E vërteta ka çmim, por gënjeshtra ka pasoja më të rënda.
Durimi nuk është frikë, por forcë shpirtërore.
Familja e Profetit Muhamed është shembull durimi, udhëzimi, morali dhe sakrifice.
Kerbelaja na mëson se fitorja nuk është gjithmonë fitorja e menjëhershme në tokë. Ndonjëherë fitorja është që mesazhi yt të jetojë për shekuj. Dhe mesazhi i imam Husejnit (Paqja qoftë mbi të!) ende jeton.
Kerbelaja na mëson se durimi nuk do të thotë të mos ndjesh dhimbje, por të mos lejosh që dhimbja të të largojë nga Allahu, nga drejtësia dhe nga parimet e tua. Prandaj, durimi në Kerbela është durimi i njerëzve që humbën gjithçka përveç Allahut dhe, pikërisht për këtë, fituan gjithçka tek Allahu.
Të dashur vëllezër dhe motra!
Kerbelaja është shkollë e durimit, sepse na mëson të qëndrojmë me Allahun kur gjithçka duket e vështirë. Na mëson të mos e shesim të vërtetën. Na mëson të mos e ulim kokën para padrejtësisë. Na mëson se loti për Husejnin duhet të na bëjë më të drejtë, më të devotshëm, më të moralshëm dhe më të afërt me Allahun.
Durimi në Kerbela nuk ishte dorëzim përpara fatkeqësisë, por qëndrueshmëri, besim dhe besnikëri ndaj Allahut dhe të vërtetës. Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të!) dhe familja e tij u përballën me etjen, humbjen e njerëzve më të dashur dhe me robërinë, por nuk u larguan nga parimet e tyre.
Nuk mjafton ta kujtojmë Kerbelanë vetëm me fjalë. Duhet ta jetojmë mesazhin e saj: në namazin tonë, në familjen tonë, në shkollë, në punë, në sjelljen tonë, në drejtësinë tonë dhe në durimin tonë.
Në Kerbela, imam Husejni nuk na mësoi urrejtjen. Ai na mësoi që njeriu i besimit nuk dorëzohet para së keqes. Ai na mësoi se ndonjëherë trupi mund të mposhtet, por e vërteta nuk mposhtet.
Në ajetin 200 të sures “Ali Imran” Allahu i Madhëruar thotë:
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ﴾
“O ju që keni besuar! Bëhuni të durueshëm dhe nxiteni njëri-tjetrin të jeni të tillë; bëhuni të vendosur dhe vigjilentë (në vepra të mira dhe në ruajtjen e kufijve) dhe kijeni frikë Allahun, që të shpëtoni!”
Në fund i lutem Allahut tëna bëjë prej durimtarëve! O Allah, na jep dashuri të sinqertë për Profetin Muhamed dhe për Ehli Bejtin e tij të pastër! O Allah, na mëso të qëndrojmë me të vërtetën dhe të largohemi nga padrejtësia! O Allah, na jep durim në sprova, sinqeritet në adhurim dhe përfundim të mirë kur të largohemi nga kjo botë!!
Top of Form
Bottom of Form