Hyrje
Njeriu është krijuar për të jetuar në shoqëri dhe marrëdhëniet që ndërton me të tjerët janë pasqyrim i vlerave që mbart në zemër. Një shoqëri e shëndoshë nuk ndërtohet vetëm mbi ligje dhe rregulla, por mbi moralin, respektin dhe mirësinë e individëve që e përbëjnë atë. Në Islam, mirësia nuk është thjesht një sjellje e lavdërueshme, por një detyrim moral dhe shpirtëror që buron nga besimi në Allahun e Madhëruar. Besimtari i vërtetë nuk e kufizon fenë vetëm në adhurimet e tij, por e shfaq atë në çdo fjalë, në çdo vepër dhe në çdo marrëdhënie me njerëzit. Ai përpiqet të jetë burim paqeje, drejtësie dhe mëshire, duke ndikuar pozitivisht në familje, në vendin e punës dhe në të gjithë shoqërinë.
Kur’ani Famëlartë dhe mësimet e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij), si edhe udhëzimet e Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi ta), e vendosin mirësinë në themel të karakterit të besimtarit. Ato na mësojnë se besimi i sinqertë nuk matet vetëm me fjalë apo rite fetare, por me mënyrën se si njeriu sillet ndaj të tjerëve, si i ndihmon nevojtarët, si ruan drejtësinë, si fal gabimet dhe si përhap dashuri e mirëkuptim. Prandaj, mirësia e besimtarit është një forcë që jo vetëm fisnikëron individin, por edhe ndërton ura besimi, harmonie dhe solidariteti në shoqëri, duke e bërë atë më të drejtë, më njerëzore dhe më pranë idealeve që Allahu dëshiron për njerëzimin.
——————– – ——————
Shoqëria njerëzore ndërtohet mbi marrëdhëniet mes individëve. Kur këto marrëdhënie mbështeten në drejtësi, dashuri, respekt dhe mirësi, ajo shoqëri bëhet e fortë, e bashkuar dhe e begatë.
Islami nuk e sheh besimin si një çështje vetëm personale mes njeriut dhe Allahut, por si një realitet që duhet të reflektohet në sjelljen e përditshme ndaj njerëzve. Besimtari i vërtetë nuk njihet vetëm nga namazi, agjërimi apo adhurimet e tij, por edhe nga mënyra se si flet, si sillet, si ndihmon dhe si trajton të tjerët.
Kur’ani Famëlartë e paraqet besimtarin si burim mëshire, paqeje dhe mirësie për shoqërinë. Ai është njeri që nuk lëndon askënd, nuk përhap urrejtje, nuk mashtron dhe nuk përfiton padrejtësisht nga të tjerët. Përkundrazi, ai përpiqet të jetë shembull i moralit të lartë dhe të përhapë mirësi kudo që ndodhet.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Vërtet, Allahu urdhëron drejtësinë, bamirësinë dhe dhënien ndaj të afërmve, ndërsa ndalon nga imoraliteti, e keqja dhe padrejtësia.” (Sure En-Nahl, ajeti 90)
Ky ajet është një prej ajeteve më gjithëpërfshirëse mbi moralin islam. Ai tregon se drejtësia dhe mirësia nuk janë zgjedhje, por urdhër hyjnor. Besimtari nuk kufizohet vetëm në shmangien e së keqes, por përpiqet vazhdimisht të bëjë mirë.
Një nga cilësitë më të rëndësishme të besimtarit është butësia dhe sjellja e mirë. Njeriu mund të fitojë zemrat e njerëzve jo vetëm me fjalë të bukura, por me karakterin e tij. Në një shoqëri ku mbizotëron respekti dhe mirësia, konfliktet pakësohen dhe njerëzit jetojnë më të qetë.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Më i miri prej jush është ai që ka moralin më të mirë.”
Ky hadith na mëson se vlera e njeriut nuk matet me pasurinë, pozitën apo famën, por me karakterin dhe sjelljen e tij. Morali i mirë është pasqyra e besimit.
Një tjetër cilësi e rëndësishme është ndihma ndaj të tjerëve. Besimtari nuk jeton vetëm për veten, por e ndien përgjegjësi të kujdeset për nevojtarët, jetimët, të moshuarit dhe çdo njeri që ka nevojë për mbështetje. Islami e konsideron shërbimin ndaj njerëzve si një nga adhurimet më të mëdha.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Adhuroni Allahun dhe mos i shoqëroni Atij asgjë; silluni mirë me prindërit, të afërmit, jetimët, të varfrit, fqinjin e afërt, fqinjin e largët, shokun pranë jush, udhëtarin dhe ata që janë nën kujdesin tuaj.” (Sure En-Nisa, ajeti 36)
Ky ajet tregon se mirësia nuk duhet të kufizohet vetëm tek familja, por duhet të përfshijë të gjithë njerëzit që na rrethojnë. Shoqëria bëhet më e fortë kur secili ndjen përgjegjësi për tjetrin.
Një nga shtyllat e mirësisë është edhe sinqeriteti. Besimtari nuk mashtron, nuk gënjen dhe nuk tradhton besimin e njerëzve. Ai është i drejtë në tregti, në punë, në familje dhe në çdo marrëdhënie shoqërore. Kur njerëzit mund t’i besojnë njëri-tjetrit, ndërtohet një shoqëri e sigurt dhe e qëndrueshme.
Allahu i Madhëruar thotë:
“O ju që besuat! Kini frikë Allahun dhe jini me të sinqertët.” (Sure Et-Teube, ajeti 119)
Po ashtu, besimtari ruan gjuhën e tij. Ai nuk përgojon, nuk shpif dhe nuk fyen. Fjalët kanë fuqi të ndërtojnë ose të shkatërrojnë zemrat e njerëzve. Prandaj Islami i kushton rëndësi të madhe etikës së komunikimit.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Thuaju robërve të Mi të flasin atë që është më e mira.” (Sure El-Isra, ajeti 53)
Në kohën tonë, ku rrjetet sociale janë bërë pjesë e jetës së përditshme, ky udhëzim është më aktual se kurrë. Besimtari duhet të jetë shembull edhe në botën virtuale, duke shmangur ofendimet, përhapjen e thashethemeve dhe gjuhën e urrejtjes.
Një shoqëri nuk mund të jetë e shëndoshë pa falje dhe durim. Njerëzit gabojnë, lëndojnë dhe keqkuptohen. Besimtari përpiqet të falë, të pajtojë dhe të shmangë hakmarrjen.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Le të falin dhe të tolerojnë. A nuk dëshironi që Allahu t’ju falë juve?” (Sure En-Nur, ajeti 22)
Falja nuk është dobësi, por forcë shpirtërore. Ajo çliron zemrën nga urrejtja dhe krijon mundësi për pajtim dhe harmoni.
Ehli Bejti (Paqja qoftë mbi ta) na kanë lënë shembuj të jashtëzakonshëm të mirësisë ndaj njerëzve. Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Silluni me njerëzit në atë mënyrë që, nëse vdisni, ata të qajnë për ju, e nëse jetoni, të dëshirojnë shoqërinë tuaj.”
Ky udhëzim përmbledh thelbin e moralit islam. Besimtari nuk kërkon të dominojë mbi njerëzit, por të fitojë zemrat e tyre me drejtësi, urtësi dhe dashamirësi.
Imam Xhafer Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Jini zbukurim për ne dhe mos u bëni turp për ne.”
Ky hadith i fton besimtarët që me sjelljen e tyre të pasqyrojnë bukurinë e Islamit dhe të shkollës së Ehli Bejtit. Çdo besimtar është përfaqësues i fesë së tij përmes veprave të përditshme.
Një aspekt tjetër i rëndësishëm është përhapja e paqes. Besimtari nuk nxit konflikte, por përpiqet të bashkojë zemrat dhe të zgjidhë mosmarrëveshjet me drejtësi.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Besimtarët janë vëllezër, prandaj pajtojini vëllezërit tuaj dhe kini frikë Allahun që të mëshiroheni.” (Sure El-Huxhurat, ajeti 10)
Vëllazëria islame nuk kufizohet vetëm në fjalë. Ajo kërkon mbështetje, ndihmë, respekt dhe dashuri të ndërsjellë. Kur këto cilësi zbatohen, shoqëria bëhet më e bashkuar dhe më e fortë.
Mirësia e besimtarit shfaqet edhe në kujdesin për mjedisin, në respektin ndaj ligjit, në ndershmërinë në punë, në edukimin e fëmijëve dhe në respektimin e të drejtave të të tjerëve. Islami e konsideron çdo vepër të dobishme për shoqërinë si pjesë të adhurimit, kur ajo bëhet me qëllim të sinqertë për hir të Allahut.
Të dashur vëllezër dhe motra!
Mund të themi se besimtari është një dritë për shoqërinë. Ai përhap shpresë aty ku ka dëshpërim, drejtësi aty ku ka padrejtësi, mirësi aty ku ka urrejtje dhe paqe aty ku ka përçarje. Mirësia e tij nuk kufizohet vetëm në fjalë, por shfaqet në çdo veprim, në çdo marrëdhënie dhe në çdo përgjegjësi që ai merr përsipër.
Kur secili besimtar përpiqet të zbatojë mësimet e Kur’anit dhe shembullin e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe të Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi ta), shoqëria bëhet më e drejtë, më e mëshirshme dhe më e begatë. Kjo është rruga që Islami na mëson: të jemi njerëz që i sjellin dobi të tjerëve dhe që lënë pas një gjurmë mirësie në këtë botë, duke shpresuar në kënaqësinë dhe shpërblimin e Allahut në botën tjetër.