Hyrje
Ka disa zemra që nuk harrohen kurrë, sepse pranë tyre njeriu ndihet i sigurt, i dashur dhe i pranuar. E tillë ishte zemra e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij).
Ai ishte mëshirë për njerëzimin dhe këtë mëshirë nuk e shfaqte vetëm në fjalët e tij, por në çdo sjellje, në çdo buzëqeshje dhe në çdo vepër. Veçanërisht të bukur bëhen tregimet e tij kur shohim mënyrën se si sillej me fëmijët.
Ai u afrohej me dashuri, i përshëndeste, i përkëdhelte, i merrte në krahë dhe u falte prej kohës së tij, duke na treguar se një fëmijë nuk është kurrë shumë i vogël për t’u respektuar dhe për t’u dashur. Në sjelljen e tij me fëmijët shohim një Profet që nuk edukonte vetëm me fjalë, por me një zemër të mbushur me mëshirë.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga mësimet më të bukura të jetës së tij, mënyra se si sillemi me fëmijët sot, formon zemrat e njerëzve që do të ndërtojnë shoqërinë e së nesërmes.
Çdo buzëqeshje që u falte, çdo përkëdhelje dhe çdo fjalë e butë ishte një mësim i heshtur për mëshirën, dashurinë dhe njerëzillëkun. Nëse duam të kuptojmë vërtet bukurinë e moralit të Profetit, duhet të shohim edhe mënyrën se si ai sillej me zemrat më të vogla dhe më të brishta të shoqërisë.
——————— – ———————
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte shembulli më i lartë i mëshirës, dashurisë dhe zemërbutësisë. Madhështia e tij nuk shfaqej vetëm në fjalët që u mësonte njerëzve, por edhe në mënyrën se si sillej me çdo njeri që takonte, veçanërisht me fëmijët. Ai i shihte fëmijët jo si qenie të vogla që duhej vetëm të bindeshin, por si zemra të pastra që kishin nevojë për dashuri, vëmendje, respekt dhe edukim.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) u kushtonte fëmijëve një vëmendje të veçantë. Ai i përshëndeste, u buzëqeshte, i përkëdhelte dhe fliste me ta me butësi. Kur kalonte pranë tyre, nuk i anashkalonte sikur të ishin të parëndësishëm.
Përkundrazi, ai i përfshinte në jetën e përditshme dhe u mësonte të ndienin se ishin të dashur dhe të vlefshëm. Kjo ishte një mënyrë e jashtëzakonshme edukimi, sepse fëmija që ndihet i dashur dhe i respektuar mëson më lehtë të dojë, të respektojë dhe të sillet me mirësi ndaj të tjerëve.
Një nga cilësitë më të bukura të Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte se ai nuk e konsideronte dashurinë ndaj fëmijëve si dobësi. Përkundrazi, mëshira ndaj tyre ishte pjesë e madhështisë së karakterit të tij.
Në një hadith të njohur, Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) i puthi fëmijët dhe tregoi dashuri ndaj tyre. Kur dikush shprehu habi për këtë sjellje, Profeti e bëri të qartë se mëshira është një cilësi që duhet të ekzistojë në zemrën e besimtarit.
Kështu, ai i mësoi shoqërisë se fëmija nuk ka nevojë vetëm për ushqim, veshje dhe strehim, por mbi të gjitha ka nevojë për një zemër që e përqafon dhe e siguron se është i dashur.
Mëshira e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) shfaqej edhe në mënyrën se si ai sillej me fëmijët gjatë adhurimit. Është transmetuar se ai e zgjaste sexhden kur një nga fëmijët e familjes së tij hipte mbi shpinën e tij, duke mos dashur ta ndërpriste menjëherë atë moment.
Kjo sjellje tregon një kuptim shumë të thellë të edukimit. Profeti nuk i largonte fëmijët nga dashuria dhe afrimiteti vetëm sepse ishte në një moment adhurimi. Ai u mësonte njerëzve se mëshira dhe adhurimi nuk janë në kundërshtim me njëri-tjetrin, por mund të bashkohen në karakterin e një besimtari të vërtetë.
Ai gjithashtu i merrte fëmijët në krahë dhe tregonte dashuri ndaj tyre edhe në praninë e njerëzve. Kjo ishte veçanërisht e rëndësishme në një shoqëri ku shfaqja e ndjenjave të buta ndaj fëmijëve nuk vlerësohej gjithmonë siç duhet.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) e ndryshoi këtë mënyrë të të menduarit. Ai e bëri të qartë se zemërbutësia nuk e zvogëlon burrërinë, autoritetin apo dinjitetin e njeriut. Përkundrazi, ai që ka mëshirë në zemër është më pranë moralit të lartë.
Kur fëmijët gabonin, Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) nuk nxitonte t’i poshtëronte apo t’i frikësonte. Ai i edukonte me urtësi dhe durim. Ai e kuptonte natyrën e fëmijës, kuptonte se fëmija mëson përmes përvojës dhe se gabimi nuk duhet të kthehet në një plagë që e shoqëron gjatë gjithë jetës.
Edukimi i vërtetë nuk është ta bësh fëmijën të ketë frikë nga ti, por ta ndihmosh atë të kuptojë të drejtën dhe të gabuarën duke ruajtur dinjitetin e tij.
Në këtë mënyrë, Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) na mëson se fëmijët kanë nevojë për një edukim që bashkon dashurinë me disiplinën, butësinë me drejtësinë dhe këshillën me shembullin personal.
Nuk mjafton t’u themi fëmijëve se duhet të jenë të mirë; duhet t’ua tregojmë mirësinë përmes sjelljes sonë. Nuk mjafton t’u flasim për mëshirën e Allahut; duhet t’ua bëjmë ta ndiejnë mëshirën përmes mënyrës se si sillemi me ta.
Kur e shohim jetën e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), kuptojmë se dashuria ndaj fëmijëve ishte pjesë e një misioni shumë më të madh: ndërtimit të një shoqërie të bazuar mbi mëshirën.
Një fëmijë që rritet me dashuri mëson të besojë. Një fëmijë që dëgjohet mëson të shprehet. Një fëmijë që respektohet mëson të respektojë. Ndërsa një fëmijë që rritet vetëm me frikë mund të mësojë të bindet, por jo domosdoshmërisht të kuptojë, të dojë dhe të bëhet njeri me karakter.
Prandaj, zemërbutësia e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ndaj fëmijëve nuk është vetëm një kujtim i bukur nga jeta e tij. Ajo është një mësim i gjallë për çdo prind, gjysh, mësues dhe për çdo njeri që ka përgjegjësi ndaj brezit të ri. Fëmijët janë amanet dhe mënyra se si sillemi me ta tregon shumë për pastërtinë e zemrës sonë.
Në një kohë kur shumë fëmijë përballen me mungesë vëmendjeje, me presion, krahasime dhe një botë që shpesh i bën të ndihen të pamjaftueshëm, shembulli i Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) bëhet edhe më i rëndësishëm. Ai na kujton se ndonjëherë një përqafim, një buzëqeshje, një fjalë e mirë ose disa minuta të kaluara me një fëmijë mund të kenë më shumë vlerë sesa shumë këshilla.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) nuk i edukoi fëmijët vetëm me fjalë, por me praninë, sjelljen dhe mëshirën e tij. Ai i bëri të ndienin se ishin pjesë e bashkësisë, se kishin vlerë dhe se dashuria nuk ishte diçka që duhej ta fitonin përmes përsosmërisë së tyre.
Ky është një nga mësimet më të bukura që mund të marrim prej tij se fëmija nuk ka nevojë për një të rritur të përsosur, por për një zemër që di të jetë e mëshirshme, e durueshme dhe e pranishme.
Nëse duam të ndjekim rrugën e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), le ta fillojmë pikërisht këtu: me mënyrën se si i shohim fëmijët, me mënyrën se si u flasim dhe me mënyrën se si i bëjmë të ndihen pranë nesh.
Sepse mëshira që mbjellim në zemrën e një fëmije sot, mund të bëhet morali i një njeriu të mirë nesër. Dhe kjo është një nga trashëgimitë më të bukura që na ka lënë Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij).
MA. Isra Merja