Nga Imami dëshmor Sejid Ali Khamenei (Allahu qoftë i kënaqur me të!)
Çfarë mund të themi për Profetin më të Madh (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!), përveçse është mishërimi i plotë i virtyteve të të gjithë profetëve dhe evlijave përgjatë historisë?
Kur përmendim emrin e Profetit të Madh (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!), është sikur në qenien e tij të shenjtë të mblidhen, të kristalizohen dhe të marrin trajtë personalitetet e Ibrahimit, Nuhut, Musait, Isait, Lukmanit dhe të gjithë robërve të mirë të Allahut; po ashtu edhe personaliteti i Emirit të besimtarëve, imam Aliut, dhe i imamëve të Udhëzimit.
Profeti i Madh (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) është galaktika më e ndritshme e gjithësisë, e cila përmbledh brenda vetes mijëra yjësi dhe diej vezullues të virtytit, fisnikërisë dhe dinjitetit.
Në të gjendet dituria e bashkuar me moralin; udhëheqja e bashkuar me urtësinë; adhurimi i bashkuar me shërbimin ndaj njerëzve; përpjekja dhe lufta e bashkuar me mëshirën; dashuria hyjnore e bashkuar me dashurinë për krijesat e Allahut; krenaria dhe dinjiteti të bashkuara me përulësinë; risia dhe përparimi të shoqëruara me largpamësinë; sinqeriteti me njerëzit, edhe përballë ndërlikimeve politike; dhe një shpirt i tretur në përmendjen e Allahut, i shoqëruar me shëndetin dhe fuqinë e trupit.
Në të bashkohen kjo botë dhe Bota Tjetër; qëllimet e larta hyjnore dhe synimet fisnike njerëzore. Ai është shembulli më i përsosur ndër krijesat e Allahut; nuk ka ardhur askush më i përsosur se ai. Ai është përgëzuesi dhe paralajmëruesi, dëshmitari dhe vëzhguesi, thirrësi i njerëzimit drejt Allahut dhe kandili ndriçues në udhën e njerëzimit.
Allahu i Madhëruar thotë: “Ne të kemi dërguar me të Vërtetën, si përgëzues dhe paralajmërues; dhe ti nuk do të pyetesh për banorët e Zjarrit.” (Sure “El-Bekare”, ajeti 119) (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij në oborrin e shenjtë të imam Rizait, më 20.03.2006.)
Pika lidhëse ndërmjet popujve myslimanë
Prania e Profetit të Madh të Islamit në përmasën ndërkombëtare përbën gjithashtu një pikë bashkimi ndërmjet besimeve dhe ndjenjave të të gjithë popujve myslimanë dhe të mbarë umetit islam. (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij në oborrin e shenjtë të imam Rizait, më 20.03.2006.).
Mësimet e Profetit të Madh (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!)
Umeti islam dhe popujt myslimanë sot kanë më shumë se kurrë nevojë për Profetin e tyre të Madh. Ata kanë nevojë për udhëzimin e tij, përgëzimin dhe paralajmërimin e tij, për mesazhin dhe përshpirtshmërinë e tij, si edhe për mëshirën që ai ia mësoi njerëzimit.
Mësimi që Profeti i Nderuar i jep sot umetit të tij dhe mbarë njerëzimit është të pajisen me dije, fuqi, moral të lartë, fisnikëri, mëshirë, dinjitet, përpjekje dhe qëndresë. (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij me rastin e Vitit të Ri sipas kalendarit diellor të Hixhrit, më 20.03.2006.)
Qëllimet e Profetit (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!)
Nuk është e mundur që qëllimet e larta të Profetit të Islamit t’i përmbledhim në një fjali të vetme. Por disa prej tyre mund t’i shndërrojmë në mësime për veprën dhe jetën tonë gjatë një viti, gjatë një dhjetëvjeçari, madje gjatë gjithë jetës.
Një prej mësimeve të Profetit të Madh është përsosja e virtyteve të moralit: “Jam dërguar për t’i përsosur virtytet e larta të moralit.” Një shoqëri e zhveshur nga morali i mirë nuk mund t’i arrijë qëllimet e larta të misionit profetik. Morali i mirë e ngre si individin, ashtu edhe shoqërinë, në shkallë të larta. Dhe morali i mirë nuk do të thotë vetëm sjellje e këndshme, por do të thotë rrënjosja e cilësive të mira dhe fisnike në shpirt e në zemër dhe pasqyrimi i tyre në sjelljen konkrete të njeriut.
Një shoqëri e prekur nga zilia, mëritë, dredhitë, lakmia, koprracia, urrejtja dhe cilësi të tjera të ulëta nuk mund ta arrijë kurrë qëndrueshmërinë e vërtetë dhe lumturinë e dëshiruar, edhe sikur të pajiset me dije dhe të arrijë kulmin e qytetërimit të jashtëm. Një shoqëri e tillë nuk është shoqëria që synohet.
Një tjetër prej mësimeve të Profetit të Madh (Paqja dhe bekimet qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) është qëndrueshmëria dhe palëkundshmëria. Allahu i Madhëruar, duke iu drejtuar Profetit të Tij në suren Hud, thotë: “Qëndro i palëkundur, ashtu siç je urdhëruar, së bashku me ata që janë penduar me ty, dhe mos e kaloni kufirin.”
Është transmetuar nga Profeti (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) se ka thënë: “Surja Hud më thinji.” Është transmetuar se me këtë kishte parasysh pikërisht ajetin e përmendur, sepse qëndrueshmëria dhe palëkundshmëria janë një barrë e rëndë.
Mendoj se pjesa më e rëndësishme e ajetit është fjala: “dhe ata që janë penduar me ty”, sepse Profeti nuk ishte urdhëruar të qëndronte i palëkundur vetëm vetë; ai duhej gjithashtu t’i ftonte turmat e besimtarëve që të qëndronin të fortë e të rezistonin si përballë trysnisë së armikut të jashtëm, ashtu edhe përballë joshjeve të dëshirave të egos. Udhëzimi i besimtarëve dhe drejtimi i tyre në rrugën e drejtë ishte ajo që e thinji Profetin (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!). Dhe sot ne kemi nevojë më shumë se kurrë për një qëndrueshmëri të tillë. (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij gjatë takimit me një numër të madh pjesëtarësh të Forcave të Mobilizimit Popullor, më 26.03.2006.)
Mësimet që na ka dhënë Profeti i Madh duhet t’i mbajmë gjithmonë para syve dhe t’i vendosim në krye të programeve tona: mësimin e moralit, mësimin e dinjitetit, mësimin e përpjekjes për të fituar dije, si edhe të pajisurit me dhembshuri, mëshirë, fisnikëri dhe bashkim. (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij me rastin e Vitit të Ri sipas kalendarit diellor të Hixhrit, më 20.03.2006.)
Ne duhet ta rrënjosim moralin islam në shpirtrat tanë, ditë pas dite. Nëse dëshirojmë që shoqëria jonë të pajiset me moralin islam, na duhen dy gjëra: e para është ushtrimi dhe përpjekja vetjake kundër dobësive të vetes; e dyta janë mësimet morale, të cilat duhet të jepen nga institucionet e arsimit dhe të edukimit në nivele dhe shkallë të ndryshme.
Po ashtu, sot kemi nevojë për qëndrueshmëri dhe rezistencë, qoftë përballë stolive dhe joshjeve të kësaj bote, dëshirave dhe prirjeve të egos, qoftë përballë kërcënimeve të armikut, premtimeve dhe frikësimeve të tij. (Nga fjala e Shkëlqesisë së tij gjatë takimit me një numër të madh pjesëtarësh të Forcave të Mobilizimit Popullor, më 26.03.2006.)
Shpenzimi më i dashur tek Allahu
Transmetohet nga Profeti (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) se ka thënë: “Besimtari nuk bën asnjë shpenzim që të jetë më i dashur tek Allahu i Madhëruar sesa të thotë të vërtetën, qoftë kur është i kënaqur, qoftë kur është i zemëruar.”
Shpenzimet dhe sakrificat që bën njeriu, herë janë materiale dhe herë shpirtërore. Shpenzimet dhe sakrificat shpirtërore janë shumë më të larta dhe më të vlefshme se ato materiale, dhe ndikimi i tyre është gjithashtu më i madh dhe më i lartë.
Ky transmetim na tërheq vëmendjen te një çështje shumë e rëndësishme: besimtari nuk bën në jetën e tij ndonjë sakrificë më të dashur dhe më afër Allahut të Madhëruar sesa të thotë të vërtetën, si në gjendje kënaqësie, ashtu edhe në gjendje zemërimi.
Kjo sepse thënia e së vërtetës ndonjëherë mund t’i sjellë njeriut vështirësi dhe telashe, madje mund ta detyrojë të paguajë një çmim të rëndë ose të pësojë një humbje të madhe.
Natyrisht, thënia e së vërtetës nuk kufizohet vetëm te gjykatat dhe çështjet juridike. Ajo përfshin edhe çështjet shoqërore e politike, marrjen e vendimeve dhe mbajtjen e qëndrimeve. Të gjitha këto janë raste ku njeriu duhet të thotë të vërtetën, dhe në shumë prej tyre kjo mund të jetë e vështirë dhe e rëndë.
E njëjta gjë vlen edhe në gjykim, në zemërim, në debat, në polemikë dhe në bashkëbisedim me tjetrin. Në këto gjendje është shumë e vështirë që njeriu të qëndrojë te e vërteta dhe të shmangë të pavërtetën.
Ta detyrosh veten të thotë të vërtetën në këto rrethana mund të ketë një kosto të madhe dhe të rëndë. Megjithatë, thënia e së vërtetës është më e dashur dhe më e mirë tek Allahu i Madhëruar se çdo shpenzim, sakrificë apo kosto tjetër. (Nga libri “Fjalë Ndriçuese” i Imam Khameneit (Allahu qoftë i kënaqur me të!), f. 187.)